خداوند جل جلاله بهكسى محتاج نيست و چيزى را از انسان نمىخواهد ، جز اينكه مىفرمايد : نفس خود را كامل كنيد و خود را به كمالانسانى برسانيد . كمالانسانى حاصل نمىشود ، مگر با پيروى از دستورات دينى . دستورات دينى چيزى نيست مگر خير و سعادت براى خود انسانها . در حديثى از رسولاكرم صلى الله عليه وآله و سلم نقل شده است : « الكَنُودُ الَّذى يأكُلُ وَحدَهُ وَ يمنَعُ رَفدَهُ وَ يضرِبُ عَبدَهُ » « 1 » مىفرمايد : كنود كسى است كه بخيل است و بهكسانى ديگر چيزى نمىدهد و عطا و بخشش خود را از مردم منع مىكند ، به زير دستان خود رحم ندارد . يكى از مصاديق كنود همين است كه از بذل و بخشش اموال نسبت به ديگران خوددارى مىكند ؛ در حالىكه آنمال نيز از خداوند جل جلاله است . با توجه به آنچه كه عرض كردم ، انسان بايد مقدارى از اموالش را ذخيره كند و مقدارى آن را خود استفاده كند ؛ مقدارى ديگرى را به فقراء و مستمندان بدهد تا مصداق آيه مباركه قرآن ، واقع نشود . بهقول شاعر
بخور چيزى از مال چيزى بده * هم از بهر فردا چيزى بنه
مبادا كه در دهر دير ايستى * مصيبت بود پيرى و نيستى
آگاهى از ناسپاسى
« وَ إِنَّهُ عَلى ذلِكَ لَشَهِيدٌ »
بدون ترديد خود به اين معنى گواه است . در اينآيه مباركه ، دو احتمال وجود دارد .
هامش
( 1 ) - مجمع البيان / ج 10 ، ص 530 )