نگهدارى آن كوتاهى نكند . يعنى براى حفظ امانت تلاش كند تا اينكه آن را به صاحبش برگرداند . امانت دارى از نشانههاى ايمان است . كسانىكه طبيعت خام خود را بهوسيله دين تربيت نمودهاند هرگز به امانت مردم خيانت نمىكنند . اين دسته در واقع از حصار طبيعت خود خارج گرديده و درتعديل غرايز خود موفق شده اند . امانت بسيار مفهوم و موارد وسيع دارد . مثلًا شخصى چيزى را نزد كسى ديگر به امانت مىگذارد و مىگويد : وقتى برگشتم به من باز گردانيد . اگر قبول كند حفظ آن براى او واجب مىشود و بدون اجازه صاحبش حق تصرف در آن را ندارد . يعنى كسى حق ندارد از مال امانت بدون اجازه صاحبش بهره بىبرد . هر چيزى كه به عنوان امانت نزد انسان گذاشته شده باشد ، خيانت در آن جايز نيست و انسان نمىتواند از آن استفاده كند .
در مورد امانتدارى ، هم در قرآن مجيد و هم در احاديث ، تأكيد فراوان شده است . از امام زين العابدين عليه السلام نقل شده است كه فرمودند : اگر ابن ملجم قاتل جدم على عليه السلام و يا شمر ابن ذىالجوشن ، قاتل پدرم امام حسين عليه السلام همان شمشيرى را كه توسط آن جدم اميرالمؤمنين و پدرم اماحسين عليهم السلام را به شهادت رسانيدهاند ، به من امانت بدهد ، من آن را خيانت نمىكنم و حتماً به صاحبش برمىگردانم . از اين روايت دانسته مىشود كه أئمه عليهم السلام ، به حفظ امانت بيش از حد توجه داشتهاند .
امانت دارى تنها مخصوص به مال نيست . بلكه از خود انواع و اقسامى دارد . مثلًا يك موقع كسى از اسرار خود براى انسان صحبت مىكند ، نامهى به انسان مىنويسد ، خيرات مىدهد ، صدقه مىدهد ، كسى را در منزل خود مىبرد ، چنانچه اگر او راضى نباشد كسى ديگر از اسرار و اعمالش با خبر شود ، جايز نيست كه انسان به كسى بگويد و ديگران را باخبر سازد . البته ، يك وقت انسان كسى را
انوار هدايت (تفسير قرآن كريم) (فارسى) — صفحة 164
مساهمون: الشيخ محمد آصف المحسني
ص١٦٤