گردن حيوان ها آويزان مىشود ) به شخص گزيده شده مى بستند و آن را سبب شفاء مى دانستند . اگر شتران آنها به هزار مى رسيد ، چشم يك شتر نر را مى كشيدند كه از زخم چشم مردم در امان باشند ! اگر بزرگى از ايشان مى مرد گردن شتر او را به طرف دمش چرخ داده و در گودالى مى انداختند و آب و علف را از او منع مى كردند تا آن حيوان مى مرد و اين كار براى اين بود تا مرده مذكور روز حشر پياده محشور نشود بلكه سواره محشور شود .
آنها معتقد بودند كه هركسى بميرد يا كشته شود حيوانى به اسم « هامه » ( نوعى از بوم ) از سر او برون مىشود ، و اگر شخصى كشته شود در حالى كه انتقامش گرفته نشود آن حيوان بر قبرش صدا مى زند سيرابم كنيد كه تشنهام و اين اعتقاد در ميان تمام عرب ها عموميت داشت .
آنها مى پنداشتند كه در شكم مارى است كه هر وقت انسان گرسنه شود آن مار جگر و بعضى از اطراف شك را مى گزد .
وقتى كه مى خواستند داخل قريهى شوند و از مرض وباء و جن آن قريه ترس داشتند ، بر در آن قريه مى ايستادند و آواز آلاغ مى كردند كه از جن و وباء محفوظ بمانند !
قرآن يا سند اسلام (فارسى) — صفحة 173
مساهمون: الشيخ محمد آصف المحسني
ص١٧٣