رگ ) بعضى ديگر مىگويند توسل به غير در مورديكه او قدرت آن كار را داشته باشد هيچ اشكالى ندارد ؛ آنچه كه موجب شرك مىشود توسل و استعانه به غير خدا در امريست كه براى آن غير ، مقدور نباشد و قهرا بعنوان خدا به او نگاه مىكند كه موجب شرك مىشود و اين موضوع را محمد بن عبد الوهاب در كتاب خود نوشته كه قبلا گذشت .
از آنچه كه توضيح داديم بطلان هر دو استدلال روشن مىشود ، زيرا توسيل و تذلل به غير خدا اگر بعنوان ربوبيت آن غير ، نباشد نه حرام است و نه شرك و الحمد للّه .
به علاوه كه دليل اول مىگويد توسل باطل و غلط است ، ولى همه مى دانند كه هر كار باطل و غلط شرك نيست .
ما مىگوييم اصل اين ادعا مخالف قرآن مجيد است .
« وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً
( سوره نساء ، 64 ) و اگر گناهكاران نزد تو بيايند و از خداوند طلب آمرزش كنند و رسول براى آنان استغفار نمايد همانا خداوند را قبولكننده توبه و مهربان مىيابند .
اين آيه با فرض استغفار ستمگران بر خود ، از خداوند كه نزديكتر از رسول اللّه به آنان است ، استغفار رسول را نيز شرط قبول توبه آنان قرار داده است . و لذا استدلال اول سلفيهاى افراطى باطل مىگردد .