عبادت كه تواضع باشد در نفسش ظاهر مىشود .
قابل توجه
انسان براى فرار از تكبر نبايد خود را در ذلت حقارت بيندازد فرد يا قومى كه اعتماد به نفس را از دست بدهد و براى خود كرامت و شخصيتى قايل نباشد و ذلت را بپذيرد او نه به كمال انسانى مىرسد و نه به مقام روحانى و قرب الهى كسانى كه خود را ذليل و حقير پندارند بهر پستى و معصيت تن در مىدهند ، و براى تحصيل هيچ فضيلتى همت نمىگمارند . در اخلاقى اسلامى بايد تكبر را بوسيله تواضع طرد نمود و هم چنان ذلت را بوسيله عزت . بلى مؤمن متواضع و عزيز است
وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ
عزت براى خداوند و رسول او و مؤمنان است .
در فقه اسلامى سجده كه مظهر بالاترين مرتبه خواريست براى غير خدا هر چند كه رسول معصوم باشد حرام قرار داده شده و بوسيله
إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ
« تنها ترا عبادت ميكنيم و فقط از تو كمك مىطلبيم » مسلمانان را از تملق و چاپلوسى دور داشته است .
و اما قوله تعالى :
فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكافِرِينَ يُجاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لا يَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ
مراد در اين آيه از ذلت ، تواضع ، نرمى و مدارا است نه توهين