زيرا آن مالى كه در آن بخل مىورزند روز قيامت طوق گردن آنان مىشود و ميراث آسمانها و زمين براى خداوند است . « 1 »
آخر سوره محمد : توجه ! شما همان مردمى هستيد كه براى انفاق در راه خدا خوانده مىشديد بعضى از شما بخل مىورزيدند هركسى بخل نمايد به ضرر خودش است و خدا بى نياز و شما نيازمنديد .
آيه 29 سوره اسرى :
وَ لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلى عُنُقِكَ وَ لا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَحْسُوراً
دستت را ( از بخشش نمودن ) بگردنت نبند ، و نه زياد آن را ( در دادن مال ) بگشاى كه مورد سرزنش قرار گرفته و به حسرت بنشينى .
بنابراين : مسلمان بايد نه بخيل باشد و نه خودش را از بذل مال تنگدست نمايد .
آيه 67 سوره فرقان : ( بندگان رحمن ) كسانى اند كه در موقع انفاق « 2 » نه اسراف كنند و نه تنگ گيرند ( بلكه ) انفاق ايشان ميان اين دو معتدل باشد .
بذل و انفاق مال چند شرط دارد :
1 - مالى كه بذل مىشود بايد حلال باشد ، و مال حرام بايد به
هامش
( 1 ) - احتمال دارد هر دو آيه درباره كفار باشد ، و احتمال دارد مراد بخلى باشد كه مانع اداى واجبات فقهى گردد چنانچه روايت معتبرى آيه دوم را به زكات تفسير نموده است به تفسير برهان مراجعه شود .
( 2 ) - ممكن است مراد از اين انفاق بذل در مصارف شخصى خود منفق باشد و اطلاقى نسبت به انفاق فى سبيل اللّه نداشته باشد .