دوم : خوف از مردم كه منجر به ترك وظيفه لازم و مراسم بندگى گردد كه در غير موارد تقيه مشروع ، زشت است .
سوم : خوف از ديگران كه مستلزم مفسدهاى نباشد . چنانچه منشأ عقلائى نداشته باشد كه مسلما مذموم است و اگر داشته باشد دليلى بر قبح آن وجود ندارد هرچند كه بعضى از دانشمندان علم اخلاق خوف را مطلقا زشت دانسته است . « 1 »
پانزدهم - وقار
در تعريف وقار آمده است كه : آرامش و سكون نفس در گفتار و كردار پيش از شروع و در اثناى آنها مىباشد وقتى اين آرامش به حد ملكه رسيد سكينه گفته مىشود .
بنابراين از دست دادن كنترل هيجانات و ناراحتى در مواقع سخت و بحرانى ، مذموم است و چاره جوئى را از انسان دور مىسازد .
« در روايت صحيح آمده است كه : سزاوارتر است مؤمن داراى هشت خصلت باشد : « اولا وقورا عند الهزائز » « در موقع حوادث
هامش
( 1 ) - ممكن است گاهى خوف بدون جبن صدق كند مانند خوف شجاع از قتلش مثلًا توسط دشمن غالب و گاهى كه جبن بدون خوف صدق كند . مانند رفتن در قبرستان و جاى تاريك مثلًا از طرف شب و يا خوابيدن در جايى تنها زيرا با علم بعدم مكروه و ضرر وحشت او را مىگيرد . بعضى در تعريف خوف گفته است كه انه تألم القلب بسبب توقع المكروه ، استقبالى مشكوك الوقوع و اما ان كان معلوم الوقوع او مظنونه سمى توقعه انتظار مكروه و فيه نظر .