مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ
« 1 » هركس عمل نيكى بجا آورد و مؤمن باشد او را زنده بداريم به زندگانى طيبه و جزاى بهتر از عمل شان به آنان بدهيم .
عبداللّه بن يعفور به امام صادق ( ع ) عرض مىكند : ما دنيا را دوست داريم ( مراد از دنيا ثروت است ) فرمود : به آن چه كار مىكنى ؟ عرض كرد زن مىگيرم ، حج بجا مىآورم و بر نان خوران خود انفاق مىكنم و به برادرانم كمك مىرسانم و صدقه مىدهم ، فرمود : اين از دنيا نيست ، از آخرت است . « 2 »
مطلب دوم - مقدار استفاده و انتفاع ما از اشياى طبيعى و مصنوعى بر سه نوع است :
1 - به مقدار ضرورت و حفظ زندگى و يا به مقدار واجب شرعى .
2 - به مقدار حاجت بحسب مزاج و عادات و شئونات عرفى .
3 - به مقدار امكان و هوس .
شكى نيست كه نوع اول لازم است ، و الا منجر به هلاكت و يك نوع خودكشى مىشود و نيز شكى نيست كه نوع سوم چه از راه حلال باشد و چه از راه حرام مذموم است و مشمول اطلاقات
هامش
( 1 ) - سوره نحل آيه 97
( 2 ) - متن روايت در ص 62 وص 106 ج 7 بحار الانوار است و سند آن در محل ديگر است كه فعلا به نظرم نمىآيد ولى سند مذكور صحيح است .