عمده ترين آيهى اين سوره در تثبيت مقام اخروى آن حضرت ، آيهى پنجم آن است :
« وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى » ؛
آن قدر نعمتهاى بزرگ خود را به تو بدهيم تا راضى شوى .
معلوم است كه رضاى آن حضرت به پذيرش شفاعت او در حق امتان او است . و اين آيه براى مسلمانان متدين بهترين مايه اميد وارى است . ان شاء الله و بفضله و توجه سيدنا العظيم ( ص )
نماند به عصيان كسى در گرو * كه دارد چنين سيدى پيشرو
ضلال آن حضرت ( ص ) « وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَى » الضحى : 7 ؛ در تفسير اين آيه به چند مطلب ذيل توجه نمائيد .
1 - هر كسى بيراهه برود ، ضال است ، هر چند مقصر و معاند نباشد نفس قصور و كوتاهى از رسيدن به حق ، بيراهى و گمراهى است ، و تا و اصل به خط عبوديت و بندگى حق نشود ، بيراهه ميرود . ؛
2 - روح مقدس پيامبر و استعداد معنوى او بسيار عالى بوده كه خداوند او را رهبر همهى بشريت تا روز قيامت قرار داده است مسلماً از همه ارواح انبياء و اولياء برتر و بالاتر و با استعدادتر بوده است ، پس نبايد گمان برد كه چهل سال عمر پيامبر در شرك و يا كفر به هدر رفته است .
او داراى اخلاق عالى بوه و هر كس تاريخ طفوليت و جوانى او را خوانده باشد اطمينان اجمالى به شخصيت معنوى او پيدا مىكند او نه شراب نوشيد و نه مستى كرد و نه مانند جوانان مكه هرزه بود ، او مسلماً مدتها قبل از رسالت در اثر تربيت عبدالمطلب به خداى بزرگ ايمان داشته است .
او از نسل ابراهيم خليل و اسماعيل ذبيح بوده و به عقل و هوشى كه داشته به نبوت انبياء معتقد بوده و به آخرت ايمان اجمالى داشته است و اين تربيت فعلى او بوده كه خيلى در