چكهاى سفيدى كه قرآن به بندگان شايسته ، وعده فرموده مربوط به شكم و عورت و بدن نيست ، مسلماً به روح و نفس ناطقهى انسان مربوط است ، به علاوه اين چكهاى سفيد كه در چند آيه ، بشارت داده شده ، طَمَعْ ما به يك آيهى ديگر به عنوان يك بشارت عظمى خيلى زياد است : « لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ » ( ق : 35 ) .
روشنى زمين در روز قيامت
« وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها وَ وُضِعَ الْكِتابُ وَ جِيءَ بِالنَّبِيِّينَ وَ الشُّهَداءِ . . . » ( الزمر : 69 ) ؛ ( روز قيامت ) زمين به نور پروردگارش ، روشن است و كتاب گذاشته مىشود و انبياء و شاهدان آورده مىشوند . بعيد نيست كه زمين ، زمين ما ، نباشد كه جاى حساب صدها ميليارد انسان را ندارد و مراد زمين كرهى حساب است كه نويسنده نام آن را كرهى ساهره مانده است : « فَإِنَّما هِيَ زَجْرَةٌ واحِدَةٌ ، فَإِذا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ » ( النازعات : 13 ) در قران كلمهى ارض بر كرهى بهشت نيز اطلاق شده است : « وَ أَوْرَثَنَا الْأَرْضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشاءُ » الزمر : 74 ) ؛ حضور انبياء و گواهان دليل است كه مراد ، زمين محاكمه است ، نه زمين زنده شدن . مطلب ديگر اين است كه : مراد از « نور ربّها » چيست ؟ آيا مراد نور فيزيكى است و يا نور معنوى ؟ هر دو ممكن است . مسلماً مراد از نور ، نور خورشيد فعلى نيست كه بساط آن روز قيامت جمع مىشود و چنانچه قيامت روز پاشيدن همه كهكشانها باشد ، ديگر شمسى در فضا وجود ندارد تا ميدان قيامت را روشن كند . بنابراين نور قيامت نور ديگرى است كه خداوند ميدان حساب ر اروشن مىسازد . ممكن است مراد نور معنوى باشد كه به عدل خدا تفسير شده است و بعضى آن را به كشف غطاء ( بالارفتن پرده از چشمها و ديدن اعمال ) كه به آيهى مباركه : « لَقَدْ كُنْتَ فِي غَفْلَةٍ