اصرار نبايد كرد .
جهيزيّهاى كه براى صبايا تهيّه ميكردند ، به نحو متعارف و به مقدارى كه نيازهاى خانه را بر طرف كند بود ، نه جهيزيّهاى سنگين و داراى تجمّل و نه بسيار ساده و فاقد نيازهاى عادى زندگى .
ميفرمودند : اصل تهيّهء جهيزيّه و هديهدادن آن به عروس و گرفتن مجلس عروسى سنّت و مطلوب است ، و مستحب است براى نكاح وليمه داده شود ، ولى اين امور نبايد سبب تحميل مخارج بر زوجين يا خانوادهء ايشان شود ؛ اگر تمكّن مالى براى زوجين بود كه در حدّ متعادل جهيزيّهاى تهيّه كنند يا مجلسى بگيرند خوب است ، ولى اگر بنا باشد براى برگزارى مجلس يا تهيّهء جهيزيّه ، زير بار قرض و فشار مالى بروند و آرامش پدر عروس يا داماد تا مدّتها براى اداى اين ديون از بين برود ، اصلًا صحيح نيست . اگر اين امور براى داماد يا خانوادهء عروس موجب مشقّت و سختىاست بايد دقّت نمود تا مبادا بر ايشان تحميل شود ؛ زيرا زوجين با جهيزيّهاى در حد ضروريات زندگى نيز مىتوانند زندگى كنند و با دعوتكردن بستگان درجهء يك طرفين نيز استحباب شرعى وليمه حاصل مىشود و در اين شرائط بيشتر از آن مطلوب نيست .
به همين منوال ، از امورى مانند تزئين با گلهاى طبيعى كه هزينهاى سنگين و عمرى كوتاه دارد و مصداق اسراف است ، به شدّت نهى ميفرمودند .
مجالسى كه ايشان براى عقد و عروسى مىگرفتند مجالسى بود مصفّا و نورانى و دور از زرق و برق ، كه آثار اخلاص از آن آشكار بوده و آداب و رسوم اسلامى را در برگزارى مجلس و پذيرائى از ميهمانان كاملًا رعايت مىنمودند .
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 640
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص٦٤٠