داشته باشد باز هم بهتر است . « 1 »
ميفرمودند : در مسألهء حجاب زن فقط ستر و پوشيدگى بدن مطرح نيست ، بلكه مسألهء حفظ زن از توجّه نامحرم هم مطرح است . لباس هم بايد پوشيده باشد و هم جلب توجّه نكند ؛ لذا لباسها و چادرهائى كه طرحهائى جذّاب دارد و جلب توجّه مىكند يا زن را خوش اندام نشان ميدهد شايستهء زن مؤمنه نيست و بايد از آن اجتناب نمود ، چه رسد به مانتوهائى كه داراى رنگهاى جذّاب بوده و حتّى برجستگىهاى بدن را هم نشان ميدهد كه گاهى صدق بىحجابى بر آن أولى از حجاب است .
ميفرمودند : مسألهء حجاب و پوشش فقط در مقابل نامحرم نيست . زنان در مقابل يكديگر و مردان در مقابل مردان ديگر نيز بايد پوشششان مناسب باشد .
آنچه امروزه در جامعه مرسوم شده كه زنان در مراسم زنانه لباسهائى برهنه مىپوشند سوغات كفّار بوده و بر فرهنگ بىحيائى و بىعفّتى مرسوم در بلاد كفر استوار است . پوشاندن همهء بدن زن در مقابل زنان واجب نيست ، ولى زن مؤمنه كه پيرو مكتب قرآن و ولايت است ، اين طور لباس نمىپوشد و از هر چيزى كه در مظانّ تحريك شهوت و لو به چند واسطه باشد اجتناب مىنمايد .
زنان در مجالس عروسى زنانه و ميهمانىها بايد لباسهائى بپوشند كه مظهر وقار و عفّت و متانت و دورى از هوى و هوس باشد . سزاوار نيست كه آستين لباسها از نيمهء ساق دست بالاتر برود . دامن نيز بايد تا نيمهء ساق باشد و
هامش
( 1 ) . در مورد آموزش رانندگى زنان ميفرمودند : رانندگى زن اگر بهانهاى براى رفتن وى به بيرون از منزل شود اصلًا صحيح نيست ، ولى اگر زنى به جهت شرائط خاصّ زندگى مجبور است كه به بيرون از منزل برود و در اين تردّدها مجبور است با نامحرم در ارتباط باشد ، مانعى ندارد كه رانندگى ياد بگيرد و خودش بدون تماس با نامحرم كارهاى لازم را انجام دهد .