محسوس بود .
درهمدان مقيّد بودند يكى مزار مرحوم آيةالله حاج شيخ محمّد بهارى قدّسسرّه را در بهار زيارت كنند و ديگر مزار مرحوم باباطاهر رضواناللهعليهرا ، « 1 » ولى به مزار شيخ الرّئيس عنايتى نداشتند .
در قم به مزار حضرت علىّبنجعفر كه مرحوم آيةالله انصارى همدانى قدّسسرّه نيز در آن مدفون گشتند عنايت بسيارى داشتند و نيز به قبرستان شيخان كه در كتاب روحمجرّد قسمتى را به بيان شرافت اين قبرستان و مدفونين در آن اختصاص دادهاند « 2 » و به قبرستان حاج شيخ عبدالكريم كه مرحومهء والدهشان در آن مدفونند زياد تردّد ميفرمودند .
از ديگر مزاراتى كه مشرّف مىشدند قدمگاه حضرت علىّبنموسىالرّضا عليهماالسّلام در نزديك نيشابور بود كه نوعاً وقتى به مشهد مىآمديم سر راه اوّل به زيارت قدمگاه و بعد هم به زيارت جناب عطّار رضواناللهعليه مىرفتيم
هامش
اشعار سعدى بوئى از عرفان به مشام نميرسد و همهء آنها مِمَّا لَمْيُذْكَرِ اسْمُ اللَهِ عَلَيْهِ است ، بجز يكىدوسه غزل و قصيده ؛ و از جملهء آنهاست اين ابيات :به جهان خرّم از آنم كه جهان خرّم ازوست * عاشقم بر همه عالم كه همه عالم ازوست
زخم خونينم اگر به نشود به باشد * خنك آن زخم كه هر لحظه مرا مرهم ازوست( نورملكوتقرآن ، ج 4 ، ص 185 )
( 1 ) . قبر اصلى باباطاهر در اين مكان فعلى نيست . سابقاً كه به مزار ايشان مىرفتيم مكان قبر پائينتر از اينجائى بود كه اكنون ساختهاند و بقعهء فعلى در حقيقت نمادى بر قبر است و خود قبر خيلى پائينتر قرار دارد .
( 2 ) . روحمجرّد ، ص 285 و 289 .