مزارات بزرگان :
حال كه سخن بدينجا رسيد جا دارد به برخى از مزاراتى كه مرحوم علّامهء والد گاهى مشرّف مىشدند و به آن عنايت داشتند و در خاطر حقير مانده است اشاره شود ، بحول الله و قوتّه .
هامش
ايشان باشد و براى كسانى كه در امرشان شكّ و ترديد وجود دارد ، مىتوان حمد و سورهاى رجاءً قرائت كرد كه اگر از مخالفان نبودهاند به آنها برسد .
زيارتنامهء معروفى كه سيّد جليلالقدر ابنطاووس در مصباحالزّائر آورده و متضمّن معانى عالى و بلندى است ، همانطور كه مرحوم علّامهء مجلسى ( بحارالأنوار ، ج 99 ، ص 272 ) از سيّد نقل نموده است ، مخصوص برخى از امامزادگان مانند حضرت علىّاكبر و حضرت أباالفضلالعبّاس و حضرت قاسم بنموسى بنجعفر در حلّه و امامزاده سيّدمحمّد در نزديكى سامرّاء و حضرت عبدالعظيم و حضرت معصومه عليهمالسّلام و امثال اين بزرگواران است و آنچه مرسوم شده كه اين زيارتنامه را در مقابر بسيارى از امامزادگان نصب مىكنند صحيح نيست .
مضامين اين زيارتنامه به گونهايست كه به نحو اطلاق ، فقط خطاب به انسان كامل مىتواند بيان شود :
أشهَدُ أنَّكَ قُلتَ حَقًّا و نَطَقتَ حَقًّا و صِدقًا و دَعَوتَ إلَى مَولاىَ و مَولاكَ عَلانِيَةً و سِرًّا فازَ مُتَّبِعُكَ و نَجا مُصَدِّقُكَ و خابَ و خَسِرَ مُكَذِّبُك . و يا آنكه ميفرمايد : أنتَ بابُ اللَهِ المُؤْتَى مِنهُ و المَأْخوذُ عَنهُ . و يا : أستَودِعُكَ دينى و أمانَتى و خَواتيمَ عَمَلى و جَوامِعَ أمَلى ؛
كه تعبير بابالله و بهوديعتنهادن دين و خواتيم عمل و جوامع أمل در نزد غير از كامل معنى ندارد .
زيرا انسان در صورتى مىتواند دين خود و خواتيم عملش را در نزد كسى امانت بگذارد كه وى داراى احاطه بر أعمال و دين وى بوده و بتواند آن را حفظ نموده و در موعد لازم به انسان برگرداند ، و چنين چيزى به نحو اطلاق فقط از انسان كامل ممكن است ؛ انسان كامل است كه مىتواند بر اعمال هر زائرى با هر درجهاى و هر مرتبهاى از معرفت ، احاطه و هيمنه داشته باشد و آن را به صورت امانت در همهء نشآت براى زائر حفظ بفرمايد .