داشت و آنچه را از آداب شرع مىدانست به تمام و كمال بجا مىآورد و اگر چيزى را حقّ تشخيص ميداد در انجامش تأمّل و تعلّلى نمىكرد و به امور اعتبارى و سخن اين و آن اعتنائى نمىنمود . با وجود آنكه در شهر همدان داراى وجاهت و اعتبار بسيارى بود ، ولى هرگاه وقت نماز مىشد ، در هرجا كه بود چه در وسط خيابان يا در اتوبوس ، با صداى بلند اذان مىگفت و فضيلت اذانگفتن در اوّل وقت را از دست نمىداد . « 1 »
مرحوم آقاى همايونى استاد خطّ بودند و علّامهء والد نيز به زيبائى خطّ اهتمام زيادى داشتند و خصوصاً طلّاب را به تمرين خطّ تشويق مىنمودند .
خطّ خوش علاوه بر آنكه زينت و عزّت مؤمن است ، ذاتاً نيز هنرى زيباست و موجب تمركز و آرامش مىشود و براى كسانى كه جانشان از آتش عشق ، سوزان و تبدار شده ، مرهمى است كه با آن شعلهء محبّت را كمى تسكين دهند .
مرحوم والد مدّتى نزد آقاى همايونى تمرين خطّ مىنمودند ، و حقير نيز مدّت زيادى نزد علّامهء والد خطّ كار كرده بودم ، ولى ايشان بنده و أخوان را نيز
هامش
( 1 ) . بلندگفتن اذان مستحبّ است و مشروط به رضايت همسايگان و اهل محل نيز نيست مگر آنكه موجب ايذاء كسى باشد ؛ مانند آنكه در كنار مريضى كه صداى بلند براى وى اذيّت است اذان گفته شود . ولى اگر موجب بيدارشدن افراد از خواب باشد مانعى ندارد و حقّ خداوند مقدّم است .
ولى علّامهء والد رضواناللهعليه هميشه دو نكته را تذّكر مىفرمودند :
اوّل آنكه : بلندبودن صداى اذان فقط به مقدار صداى متعارف مؤذّن شرعاً جائز و مستحبّ است و استفاده از بلندگو در مساجد و پخش صداى اذان در فرضى جائز است كه همسايگان مسجد راضى باشند و صدا موجب اذيّت آنها نگردد .
دوّم آنكه اين حكم مربوط به خصوص اذان در اوقات نماز است و خواندن قرآن و ادعيه قبل و بعد از اذان و يا خواندن روضه و مرثيه را شامل نمىشود و بلندنمودن صدا در اين موارد مشروط به رضايت همسايگان است .