آدمى را به عشق خدا ميخوانند ، بدانگونه كه انسان وقتى سخن ايشان را ادراك كرده و مغتنم شمرد ، وقتى از محضرشان بيرون مىآيد ، در خود وجد و شورى الهى مىيابد كه با هيچ احساسى قابل قياس نيست .
حضرت آقا از معدود عالمان سخنورى بودند كه به خاطر رفعت علمى و علوّ سلوكى و عملى و برخوردارى از اطّلاعات فراوان قرآنى ، روائى ، تاريخى ، و داشتن بيانى روان و شيوا ؛ سخنرانىها و منابرشان در همه اين زمينهها شاخص بوده و مستمع را بهرهمند مىساخت . شنوندهاى كه از محضر ايشان بيرون مىآمد نه تنها بر اطّلاعات علمى و معارفش افزوده شده بوده و مطالب قرآنى و روائى جديدى كسب كرده بود ، بلكه از يك سو نصائح پدرانه و مشفقانه قلبش را نرم ساخته و از سوى ديگر روح خوف و رجا بر محور تبشير و انذار در او زنده شده و در نهايت همه اينها در مسير ايجاد عشق الهى و توجّه به توحيد تام بر اساس تعاليم قرآن و عترت به جريان مىافتاد و آدمى سرمست و سبك بال از محفل نورانى او خارج مىشد و تا مدّتها خود را در مغناطيس جاذبه قوىّ او مىيافت .
حقيقت فوق را كسى به خوبى مىيابد كه مجالس ايشان را ادراك نموده است . « 1 »
جمع بين ديانت و سياست
نكته بسيار مهمّى كه در امر تبليغ قابل دقّت است توجّه به بُعد سياسى اسلام است كه متأسّفانه چه در سالهاى پيش از انقلاب و چه در سالهاى پس از
هامش
( 1 ) نمونهاى از منابر ايشان و معرّفى ابعاد گسترده كمّى و كيفى آنها ، با اشاره كلّى به محتويات مباحث و تأثيراتى كه بر مخاطبان داشته است را خودشان در كتاب « وظيفه فرد مسلمان در احياى حكومت اسلام » درس دوّم ، آوردهاند ، كه در همين يادنامه در فصل پنجم به مناسبت ذكر كردهايم .