رساندند .
و صد البتّه كه اين معنى به اشاره اساتيد و الا مقامشان بوده است ؛ خودشان كراراً ميفرمودند : اگر امر سه تن از اساتيد بنده : مرحوم علّامه طباطبائى و مرحوم انصارى و مرحوم حدّاد أعلى الله مقامهم نبود ، بنده هرگز اقدام به دستگيرى از افراد نمىكردم و خود را در معرض قرار نميدادم .
بارى ، پس از طبع و نشر آثارشان كه لبريز از نكات و لطائف ذوقى شهودى و عرفانى بود ، و مخصوصا پس از نشر كتاب شريف « لُبّ اللباب » كه اصل آن تقريرات اوّلين دوره از دروس اخلاقى و عرفانى علّامه طباطبائى رضوان الله عليه مىباشد و كتاب شريف « سير و سلوك منسوب به بحرالعلوم » كه با تعليقات روشنگرانه ايشان همراه است ، و جلواتى كه در كتاب شريف « معاد شناسى » و « امام شناسى » به ظهور رسيده بود و براى شوريدگان و دلسوختگان كوى حبيب هر كدام دليل و نشانهاى نورانى بود ، هجوم مشتاقان سير و سلوك إلى الله بسوى ايشان گسترش يافت و آن رسالت الهى كه از طهران و در جمعى محدود شروع شده بود ، در مشهد مقدّس به بركت حضرت ثامن الحجج علىّ بن موسى الرّضا عليه الصّلوة و السّلام ، و بواسطه آشنائى جويندگان پىگير معارف الهيّه بالأخص طلّاب علوم دينيّه ، گسترش يافت ؛ بطوريكه جمعى از سالكان طريق حقّ و حقيقت تحت تربيت الهى آن بزرگ مرد عرفان و توحيد قرار گرفته ، و جمع كثيرى نيز از ديگر ارادتمندان و شيفتگان شمع وجودش از اقشار مختلف جامعه خوشه چين محضر شريفش گشتند .
و اين خود يكى از بركات هجرت نورانى ايشان به ارض اقدس رضوى على ثاويها آلاف التّحيّة و السّلام بود ؛ كه قلم زدن در اين وادى و مصاحبه با شاگردان و بررسى نحوه دستگيرى و تربيت آنان فرصتى ديگر مىطلبد .
آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 409
مساهمون: جمعى از فضلا
ص٤٠٩