و ايشان بر اساس تربيت و تعليم آنان به خويشتن دارى و بر حذر بودن از سقوط و تباهى در دامن شيطان دست يابند . »
علّت شكل گيرى حوزههاى علميّه در جهان اسلام و مخصوصا در عالم تشيّع توجّه به اين مهمّ است . و پرورش عالمان وارسته و بازگشت آنان در ميان امّت و به دوش گرفتن بار سنگين تعليم و تربيت مردم ، و رونق يافتن مجامع معرفتى و مساجد و محافل و حسينيّهها و پيدايش آثار علمى و تدريسها و تأليفها همه و همه ثمره نورانى همين هجرتهاست .
بارى ، در زندگى حضرت علّامه أعلى الله مقامَه الشّريف نيز اين هجرتهاى سازنده به خوبى خود را نشان ميدهد :
هجرتهاى حضرت علّامه در طول زندگى
هجرت اوّل : به حوزه علميّه قم در 19 سالگى ، در سال 1364 هجرى قمرى .
هجرت دوّم : به حوزه علميّه نجف اشرف در 26 سالگى ، در سال 1371 هجرى قمرى .
هجرت سوّم : بازگشت به طهران در 32 سالگى ، در سال 1377 هجرى قمرى .
هجرت چهارم : به مشهد مقدّس در 55 سالگى ، در سال 1400 هجرى قمرى .
اينك كه به لطف الهى تا حدودى به آثار و بركات سه هجرت اوّل ايشان از زبان خودشان آشنا شديم ، در اينجا نگاهى خواهيم داشت به آخرين هجرت ايشان و شناخت عوامل ظاهرى و باطنى و بركات و آثار نورانى آن ، باز هم - همچون گذشته - از بيان خودشان .
عوامل ظاهرى و باطنى
به يارى خداوند و ألطاف خاصّ حضرت بقيّة الله الأعظم أرواحنا لتراب