با گذشت ايّام ، پشتكار و جدّيّت كم نظير حضرت آقا در كسب علوم و معارف اسلام و پيمودن مراحل علمى و كسب كمالات معنوى و طىّ طريق إلى الله و سير و سلوك و تزكيه نفس نزد استادى جامع همچون علّامه طباطبائى ، به بار مىنشيند و چهره ايشان در قم بعنوان فاضلى ارجمند ميدرخشد و بسيارى را متوجّه خود مىسازد . و اگرچه به مقام اجتهاد رسيده بودند و اين خود نشان دهنده استعداد بسيار و همّت و الا و تلاش شبانه روزى طلبهاى است كه در مدّت كمتر از هفت سال به مرحله اجتهاد دست يابد ، ولى عشق به باب مدينه علم نبوى حضرت أمير المؤمنين عليه الصّلوة و السّلام او را به نجف ميخواند ، و برخى آشنايان هم بر اين امر تأكيد مىكنند . خودشان مىنويسند :
« . . . الحمد للّه و له الشّكر كارمان در قم تمام شد . من هنگامى كه از قم حركت كردم براى نجف اشرف بعضى از اساتيد ما نظر ميدادند كه من مجتهدم .
بسيارى از دوستان به من نظر خاصّى داشتند و پيوسته با اين نظر با ما مواجه بودند . مرحوم آية الله شيخ محمّد صدوقى يزدى رحمة الله عليه - كه چه آدم شريف و خوبى بود - يكروز آمد حجره ما و گفت : من امروز فقط آمدهام اين را به تو بگويم كه : جنابعالى مجبورى و موظّفى و خلاصه متعهّدى از طرف
آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 153
مساهمون: جمعى از فضلا
ص١٥٣