هامش
- أوّل آنكه ملّا جامى كه « نفحات » را نوشته و به اعتقاد خود جميع مشايخ صوفيّه را ذكر كرده است ، حضرت سلطان العارفين و برهان الواصلين شيخ صفىّ الدّين اردبيلى نوّر الله برهانه را كه از آفتاب مشهورتر بوده و در علم و فضل و حال و مقام و كرامات از همه پيش بوده ذكر نكرده است ؛ و از مشايخ نقشبنديّه و غير ايشان جمعى را ذكر كرده است كه به غير اوزبكان نادان ديگرى نام ايشان را نشنيده . و همچنين سيّد بزرگوار علىّ بن طاووس كه صاحب كرامات و مقامات بوده ، و شيخ ابن فهد حلّى كه در زهد و ورع و كمال مشهور آفاق بوده و كتب او در دقائق أسرار صوفيّه مشهور است ، و أمثال ايشان از صوفيّهء إماميّه ، از براى تعصّب و مخالفتْ طريقهء ايشان را ذكر نكرده .
دوّم آنكه صوفيّهء شيعه هميشه علم و عمل را با يكديگر جمع مىكردهاند و در زمانهاى تقيّه مردم را به رياضات و مجاهدات از أغراض باطله صاف مىكردهاند و به حِليهء علم و عمل ايشان را مُحلّى مىكردهاند و بعد از آن دين حقّ أئمّهء اثناعشر به ايشان إلقا مىكردند ؛ و صوفيّه كه تابع طريق أهل سنّتاند مردم را منع از تعلّم علم مىكنند ، زيرا كه مىدانند با وجود علم كسى ديگر را بهتر از علىّ عليه السّلام نمىدانند پس بايد جاهل باشند كه اين قسم أمر باطل را قبول كنند .
چنانچه حضرت شيخ صفىّ الدّين رضوان الله عليه چندين هزار كس را به اين طريقهء مستقيمه به دين حقّ تشيّع درآورده و از بركت أولاد أمجاد آن بزرگوار أدام الله بركاتِهم عالم به نور ايمان منوّر شده ؛ و علم شيخ رضى الله عنه به حدّى بود كه فضلاى عصر در هر أمر مشكلى كه ايشان را پيش مىآمد پناه به علم كامل او كه از أجداد ميراث داشت مىبردند . . . . -