از أوّلين صفحهء شروع اين كتاب « 1 » در ضمنِ مرادِ از عناوينى كه مورد وقف واقع مىشوند گويد :
« و المُتفقِّهةُ : الطّلَبةُ فى الابتدآءِ أوِ التّوسُّطِ أوِ الانتهآءِ ، ماداموا مُشتَغِلينَ بالتّحصيلِ . وَ الصّوفيّةُ : المُشتغِلونَ بالعبادةِ المُعرِضونَ عنِ الدّنيا . و الأقربُ اشتراطُ الفَقرِ و العدالةِ فيهِم لتَحقُّقِ المَعنى المُقتضِى لِلفَضيلةِ ، و أوْلى منهُ اشتِراطُ أن لا يَخرُجوا عَنِ الشّريعَةِ الحَقّةِ . وَ فى اشتراطِ تَركِ الحِرفَةِ تردُّدٌ ، وَ يُحتَملُ استِثنآءُ التَّوريقِ وَالخياطةِ وَ ما يُمكنُ فِعلُها فى الرِّباطِ . « 2 » و لا يُشتَرَطُ سُكنى الرِّباطِ و لَالُبسُ الخِرقَةِ مِن شَيخٍ و لا زِىٌّ مَخصوصٌ . » « 3 »
هامش
( 1 ) - و از طبع حروفى : ج 2 ، ص 275 و 276 .
( 2 ) - الرِّباط ، ج : الرِّباطات : هى المَعاهِدُ المَبنيَّةُ والمَوقوفةُ للفُقرآءِ .
( 3 ) - [ « و مراد از « متفقّهه » ( در صورتى كه مورد وقف قرار گيرند ) طلّابى هستند كه مشغول آموختن فقه مىباشند ، چه در ابتداء تحصيل باشند و چه در ميانه و چه در پايان . و مراد از « صوفيّه » كسانى مىباشند كه به عبادت مشغول بوده و از دنيا رو برگرداندهاند . و أقرب اين است كه فقر و عدالت را در آنها شرط بدانيم تا صفتى كه موجب فضيلت است در آنها متحقّق باشد ، و سزاوارتر از اين شرط ، اين است كه شرط شود از شريعت حقّه خارج نشوند . و در اينكه آيا شرط است كه حرفه و شغل خود را رها كنند ترديد است ، و احتمال دارد كه كتابت و خياطت و اعمالى كه مىشود در خانقاه انجام داد استثنا گردد . و شرط نيست كه در خانقاه سكونت داشته باشد يا خرقه از دست شيخى پوشيده باشد يا هيئت و لباس خاصّى داشته باشد . » ]