ألحان تشديد ، همه و همه براى جلوگيرى از آن نتائج شوم بوده است . گرچه در زمان خود رسول الله كه آن حكم از جانب خدا نازل شد و آن تشديد فراوان در ابرام آن به عمل آمد ، براى مسلمانان شايد مورد تعجّب و شگفت بود و آن اصرار فراوان در مورد امرى حقير بى جا به نظر مىآمد ، ولى با ملاحظهء آثارى كه بعداً مترتّب شد معلوم مىشود كه آن تأكيدات همه به موقع و بجا بوده است .
اگر متكلّم حكيم دربارهء امر كوچكى تأكيد كند و سپس در تأكيد خود مبالغه نمايد و بر آن اصرار كند يا با كسى خطاب كند به خطابى كه شأن آن مخاطب ، خطاب به آن نباشد ، معلوم مىشود كه در اين امر كوچك ، سرّى بزرگ نهفته شده كه از نظر مخاطب و مكلّفِ به آن تكليف مخفى بوده است . مثلًا اگر به يك نفر عالم پرهيزگار كه عمرى را در عبادت و زهد و انزواى از دنيا و جمع زخارف آن گذرانيده است ، خطاب شود كه : اى مرد ! در معبر عام در مقابل ديدگان هزاران نفر جمعيّت زنا نكن ! يا مثلًا به يك نفر شخص مؤدّب به آداب خطاب بشود كه : در ميان خيابانها نعره نكش و لخت مادرزاد حركت مكن ! معلوم مىشود كه در اين عالِم شوائبى از هواجس نفسانى وجود دارد كه أحياناً چنانچه در صدد رفع آن بر نيايد ، رفته رفته خداى ناكرده ممكنست به تدريج روزى براى او چنين عملى پيش آمد كند ؛ و آن مرد حكيم دانشمند تيزبين در اين مرد عالم ، آثارى از بروز چنين صحنهاى را مشاهده نموده است . و يا در اين شخص مؤدّب به آداب حسنه ، بروزاتى مشهود گرديده كه أحياناً اگر در رفع آن نكوشد ممكن است آن تخم كوچك و غير مرئى از فقدان عفّت و حيا كمكم رشد كرده و با تقويت محيط و عوامل خارجى روزى برسد كه او در معبر عام بدون لباس و ساتر حركت كند و عربده كشيدن را نيك بشمارد . لذا بايد كلام آن ناصح تيزبين را كه حكيم و خبير است محترم بشمارند و اطاعت كنند تا براى آنان چنان وقايعى پيش آمد نكند .
رساله مودت (تفسير آيه قل لا أسئلكم عليه أجرا إلا المودة في القربى) (فارسى) — صفحة 196
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٩٦