ملاحظه مىشود كه زمخشرى آيه را چنين تفسير مىكند كه مسلمين بايد اهلبيت را محلّ و مقرّ محبّت خود قرار دهند و مودّت خود را در آن ظروف مقدّسه متمكّن نمايند .
آرى حقّ مسأله چنين است . طبق أحاديث مسلّم و متواترى كه شيعه و سنّى از حضرت رسول الله روايت مىكنند ، حضرت فرمودهاند : مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِى فِيكُمْ كَمَثَلِ سَفِينَةِ نُوحٍ ، مَنْ رَكِبَ فِيهَا نَجَى وَ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهَا غَرِقَ . « 1 » « مثال اهل بيت من مانند مثال كشتى نوح است ؛ كسانى كه بر آن سوار گردند نجات يابند و كسانى كه از سوار شدن تخلّف ورزند غرق خواهند شد . »
اين حديث مبارك كه بستگى و پيوند و مودّت به آن ذوات مطهّره را به كشتى نوح تشبيه مىنمايد ( با لفظ « فى » كه به معنى ظرفيّت است و در آيه مباركهء :
إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى
نيز ذكر شده است ) بسيار مناسب و شايان دقّت است .
جاى ترديد نيست كه سفينهء نوح كه به دست حضرت نوح عليه السّلام ساخته شد ، كشتى امن و نجاتى بود كه هر كس در آن قرار گرفت جان به سلامت برد و هر كس در آن سوار نشد دستخوش هلاكت گرديد . چون در هنگام طوفانِ عالم گير و امواج بلاى آسمانى و زمينى كه از شش جهت روى آور بود ، و باد و باران با قدرت و شدّت تهديد مىنمود ، آب از زمين مىجوشيد و سيلاب باران از هوا ميريخت ؛ كشتى نوح يگانه وسيلهء نجات بود ، چون منحصر به فرد بود .
و علاوه كشتى محكم و استوارى بود كه در أثر طوفان نشكست ، و تيّار
هامش
( 1 ) - اين حديث را گذشته از علماى شيعه بسيارى از أكابر علماء تسنّن با سندهاى صحيح ازطرق مختلفه نقل كردهاند ، بطورى كه علّامهء خبير آقا ميرزا نجم الدّين شريف عسكرى مد ظله در بيان أسناد اين حديث و حديث ثقلين كتاب مستقلّى تأليف و آن را به نام « محمّدٌ و علىٌّ و حديثُ الثّقلين و حديثُ السّفينة » نام گذارى نموده است .