[ رهبر و مرشد إلى الله ، بايد عارف به قرآن باشد ]
ما در همين مجلّد از كتاب ، روايتى را از ابن أبى الحديد از ابن قتيبه از حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام آورديم كه مضمون آن را نيز كلينى در « كافى » از حضرت صادق عليه السّلام روايت مىكند . و بعضى از عبارات آن اين بود كه :
مثل المؤمن الّذى يقرأ القرءان كمثل الأترجّة ، ريحها طيّب و طعمها طيّب ؛ و مثل المؤمن الّذى لا يقرأ القرءان كمثل التّمرة ، طعمها طيّب و لا ريح لها . « 1 » « مثل مؤمنى كه قرآن مىخواند ، مثل ترنج است كه هم طعم و هم بويش نيكوست ؛ و مثل مؤمنى كه قرآن نمىخواند مثل خرماست كه طعمش نيكوست و ليكن بو ندارد . » از اين عبارت استفاده مىشود كه مؤمن عالم به قرآن ، داراى نور و تراوشات جانبخش ، و عارف بر طرق سير و سلوك و راههاى وصول به حضرت معبود ، و موانع و سدهاى اين راه و طريق رفع موانع و وصول به مقصود است .
و اين همان خصوصيّتى است كه حضرت از آن تعبير به بوى خوش نمودهاند . به خلاف شخصى كه بواسطهء عمل خود و دستگيرى امام و ولىّ ، به مرحلهء ايمان رسيده و جانش شيرين شده است ؛ ولى چون از راه سير و سلوك ، و طريق وصول ، و رفع موانع و خطرات و خاطرات شيطانى ، و الهامات ربّانى ، و راه تميز بين نفحهء الهى و نزع إبليس اطّلاع ندارد ، لذا فائدهاى نمىتواند
هامش
- كرده است ، و چون ضعيف بود ما در متن نياورديم . و آن به معنى زيادتى است ؛ يعنى زيادى و آنچه را كه از صدقاتشان آسان است آن را از مردم بگير ! و اين آيه ، قبل از نزول آيه زكات است ؛ امّا چون آن آيه نازل شد ، امر شد كه طوعا أو كرها زكات گرفته شود .
( 1 ) « نور ملكوت قرآن » ج 3 ، بحث پنجم ، ص 14