در بر گرفت و معانقه كرد ، و از روى رحمت بر ورمهائى كه بر گامهايش ملاحظه كرد ، بر او گريه كرد . و آب دهانش را در دست ريخته و بر قدمهاى على كشيد ؛ و پس از آن ، على از درد پا شكايتى ننمود تا به شهادت رسيد . » » بايد دانست كه : شترهائى را كه حضرت خريدند ، براى سوارى زنان بود نه خودشان ؛ خود آن حضرت پياده بودند . و از زنان نيز چنانچه در احوال فاطمهء بنت أسد آوردهاند ، او نيز گهگاهى شتر خود را به بعضى از ضعفاى همراه ايثار مىكرد ، و آنقدر پياده طىّ راه نموده بود كه چون به مدينه آمد ، پاهاى مباركش آبله زده بود و متورّم بود .
رسول خدا بر او نيز رحمت كرد . و او را مادر خود مىناميد ؛ فاطمهء بنت أسد در اسلام مقام شامخى دارد .
شيخ طبرسى آورده است كه : « ثعلبى در تفسيرش با إسناد خود از محمّد ابن حنفيّه از علىّ بن أبى طالب عليه السّلام روايت كرده است كه : دأب و عادت رسول الله اينطور بود كه چون شب برمىخاست ، اوّل مسواك مىكرد ، و پس از آن نظر به آسمان مىافكند و سپس مىگفت : إنّ فى خلق السّموات و الأرض - تا فقنا عذاب النّار .
و در روايت مشهوره از رسول خدا وارد است كه : چون اين آيات نازل شد گفت : ويل لمن لاكها بين فكّيه ، و لم يتأمّل ما فيها .
« واى بر كسى كه اين آيات تفكّر در آسمانها و زمين را بين دو فكّ خود بجود و بگرداند ، و تأمّل در معانى و محتوياتش نكند . » منظور آنست كه مقصد و مقصود ، قرائت تنها نيست كه چون صدائى از گلو بيرون آيد و در زير دندانها و فكّها تبديل به حروف و كلمات شود ؛ بلكه مقصد و هدف از قرائت ، تدبّر و تأمّل در اين خلقت شگرف و عجبانگيز است .
و از ائمّهء أهل البيت از آل محمّد صلوات الله عليهم أجمعين ، امر به
نور ملكوت قرآن از قسمت أنوار الملكوت (فارسى) — صفحة 318
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٣١٨