با حقيقت قرآن ، انحصار به مشركين و كافرين ندارد . اين آيه دربارهء مسلمين نازل شده است و آنان را به دو گروه تقسيم نموده است . يك گروه مؤمن و متعهّد و تسليم در برابر حقّ ، و يك گروه متمرّد و فتنهجو كه پيوسته دنبال كجرويها مىروند و در زاويهها مىخزند ، و از راه مستقيم و صراط قويم هميشه دورى مىكنند . اينها در سير نفسانى خود منحرفند . اينها در هر زمان و هر مكان وجود دارند و پيوسته در پى گلآلود نمودن آب و گرفتن ماهى مىباشند . نان را به نرخ روز مىخورند ، و در هر توبرهاى پوزه مىزنند ، و در هر آخورى سر مىكنند ، و چون انگل از خون و جان غير مىخورند ، و حيات خود را بر روى كشتهء مظلومان و خون محرومان ادامه مىدهند .
در تفسير « صافى » بعد از تفسير معناى محكم و متشابه فرموده است :
« در كتاب « كافى » و « عيّاشى » از امام عليه السّلام در تأويل قرآن وارد است كه فرمود : إنّ المحكمات أمير المؤمنين و الأئمّة عليهم السّلام ، و المتشابهات فلان و فلان . « 1 » « محكمات كتاب ، وجود اقدس أمير المؤمنين و ائمّه عليهم السّلام هستند ؛ و متشابهات ، وجود فلان و فلان است . » و اين روايت دلالت دارد بر آنكه : امام عليه السّلام وجود خارجى و تكوينى قرآن است ؛ و دو خليفهء ناحقّ و غاصب امر ولايت ، وجود خارجى و تحقّقى شيطنت و انحراف و ميل به سوى باطل .
[ روايات وارده در آنكه امامان عليهم السّلام راسخين در علماند ]
« و نيز در « كافى » و « عيّاشى » از حضرت صادق عليه السّلام است كه :
نحن الرّاسخون فى العلم ، و نحن نعلم تأويله . « 2 » « ما راسخين در علم مىباشيم ، و ما تأويل آن را مىدانيم . » »
هامش
( 1 و 2 ) تفسير « صافى » طبع گراورى اسلاميّه ، ج 1 ، ص 247