هامش
- رسيده است كه اهل مدينه در آن باكى نمىبينند . حضرت فرمود : يهود چنين مىپنداشتند كه چون مردى با زنش از عقب و ليكن در فرجش نزديكى كند ، بچّهاش أحول يعنى چپ چشم متولّد مىشود . خداوند اين آيه را نازل كرد :نِساؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْيعنى : از جلو و يا از عقب جماع كنيد اشكال ندارد و ليكن بايد در فرج آنها باشد ؛ در مقابل گفتار يهود . و مراد خداوند جواز وطى در دبرهايشان نبوده است . و عين اين روايت را عيّاشى ، نيز از حسن بن علىّ از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است .
و همچنين عيّاشى از زرارة از حضرت باقر عليه السّلام آورده است كه چون من از قول خدا :نِساؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْپرسيدم ، فرمود : من قبل . « بايد وطى در خصوص فرج باشد » . و باز عيّاشى از أبو بصير از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است كه گفت : پرسيدم از كسى كه با زنش در دبر جماع مىكند ، حضرت بدشان آمد و گفتند : معناىنِساؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْاينست كه : أىّ ساعة شئتم « هر زمان كه بخواهيد » نه هرجا كه بخواهيد .
در مقابل اين دسته از روايات ، عيّاشى از ابن أبى يعفور از حضرت صادق عليه السّلام روايت مىكند كه : پرسيدم از وى از وطى كردن زنان را در دبرشان ، فرمود : باكى ندارد و سپس اين آيه را قرائت كرد :نِساؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ. و عيّاشى از عبد الرّحمن بن حجّاج روايت مىكند از حضرت صادق عليه السّلام كه وقتى نزد آن حضرت از وطى با زنان از دبر سخن به ميان آمد فرمود : من هيچ آيهاى را در قرآن كه آن را جائز شمرده باشد نيافتم مگر آيه :إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّساءِ. و نيز عيّاشى از حسين بن علىّ ابن يقطين روايت مىكند كه از حضرت كاظم عليه السّلام از اين امر پرسيدم ، فرمود : يك آيه در قرآن آن را حلال كرده كه دربارهء قوم لوط است :هؤُلاءِ بَناتِي هُنَّ أَطْهَرُ لَكُمْ« اين دختران منند كه براى شما پاكيزهترند » و حضرت لوط مىدانست كه آن قوم فرج را نمىخواستند .
بارى ، از مجموعهء اين روايات آنچه بدست مىآيد ، حرمت آميزش در دبر است . زيرا معناى حرث كشت و تناسل است و آن فقط از فرج متحقّق مىشود ، بنابراين فأتوا حرثكم أنّى شئتم مسلّما به معناى مكان نيست ؛ بلكه به معناى كيفيّت است يعنى بايد جماع در فرج باشد بهر صورتى كه مىخواهيد . و روايتى كه دلالت داشت مراد از أنّى ، زمانيّه است