« آميزش نمودن با زنان از محلّى كه غائط و فضولات خارج مىشود ، بر امّت من حرام است . »
[ « فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ »
دلالت بر جواز وطى زنان از غير محلّ تناسل ندارد ]
سيوطى و ابن كثير در تفسير خود آوردهاند كه : أحمد بن حنبل و عبد بن حميد و ترمذى نسائى و أبو يعلى و ابن جرير و ابن منذر و ابن أبى حاتم و ابن حبّان و طبرانى و خرائطى در « مساوى الأخلاق » و بيهقى در « سنن » و ضياء در « مختارة » از ابن عبّاس روايت كردهاند كه گفت :
جاء عمر إلى رسول الله صلّى الله عليه [ و آله ] و سلّم فقال :
يا رسول الله ! هلكت ! قال : و ما أهلكك ؟ ! قال : حوّلت رحلى الليلة . فلم يردّ عليه شيئا ، فأوحى الله إلى رسوله هذه الآية :
نِساؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ
. « 1 » يقول : أقبل و أدبر و اتّق الدّبر و الحيضة ! « 2 »
هامش
- معارض است با روايتى كه بر اين معنى دلالت دارد فلهذا ساقط است . و صحيحهء ابن أبى يعفور معارض است با اين روايات كثيرهء دالّهء بر حرمت و ساقط است ؛ با وجود معارضهء با ظاهر كتاب كه فى حدّ نفسها موجب سقوط آنست . و روايت ابن حجّاج و همچنين روايت حسين بن علىّ بن يقطين ، متشابه المعنى است زيرا استناد به دو آيه شده كه هيچكدام دلالت بر جواز ندارند . بنابراين رفع يد از اين روايات معارضه اوّلا به جهت مخالفتشان با ظاهر كتاب و ثانيا به جهت تعارضشان با روايات كثيرهء ديگرى كه متنا و سندا از اينها أقوى هستند لازم است .
( 1 ) - صدر آيه 223 ، از سورهء 2 : البقرة ؛ و كلمهء أنّى در اين آيه روشن است كه به معناى زمان و مكان نيست ، زيرا منافات با معناى حرث دارد كه به معناى كشت و توليد مثل است ؛ و حتما بايد به معناى حيث كه دلالت بر كيفيّت دارد باشد ، تا با معناى حرث مناسب باشد ؛ و در اين صورت اين آيه را مىتوان از ادلّهء حرمت وطى در دبر به شمار آورد .
( 2 ) - « الدّرّ المنثور » ج 1 ، ص 262 ؛ « تفسير ابن كثير دمشقى » طبع دار الفكر ،