وَ النَّاسِ .
« 1 » « بگو اى پيامبر ! من پناه مىبرم به پروردگار مردم ، پادشاه و صاحب اختيار نفوس مردم ، خدا و معبود و مقصود مردم ؛ از شرّ وسوسهء شيطان و موجود شرورى كه دائما ظهور مىكند و سپس پنهان مىشود ؛ و براى تصرّف دل حمله و گريز دارد . آنكه در سينههاى مردم وسوسه مىكند . خواه از جنس جنّ باشد ، و خواه از جنس انسان ! » اين سوره را با سورهء فلق با هم جبرائيل براى رسول الله از نزد خداوند آورد در وقتى كه حسنين عليهما السّلام تب كرده و هر دو مريض شده بودند ، تا بر آنها خوانده شود و شفا يابند .
معروف است كه : اين دو سوره در مصحف ابن مسعود نبود ، يعنى از أهل بيت عليهم السّلام اينطور وارد است . زيرا ابن مسعود معتقد بود كه اينها دو تا تعويذ ( عوذة ) هستند كه جبرائيل از آسمان آورده است تا حسنين را بدان تعويذ كنند ؛ يعنى به آنها بخوانند و آويزان نمايند و حالشان خوب شود .
بر آنها بستند و خواندند ، و حالشان خوب شد .
امّا ديگران غير از ابن مسعود ، اين دو را به عنوان سورهء قرآن مىدانند .
معوّذتين به صيغهء اسم فاعل است ، كه مراد سورهء
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ
است ، و آن متضمّن استعاذهء به خداوند از هر شرّ روحى و وساوس باطنى است ، و سورهء
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ
كه متضمّن استعاذهء به خداوند از هر شرّ بدنى و جسمى و دنيوى مىباشد .
مجلسى رضوان الله عليه از رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم روايت نموده است كه : چون مىخواست بخوابد آية الكرسىّ را قرائت مىنمود ، و
هامش
( 1 ) - سورهء يكصد و چهاردهم : آخرين سوره از قرآن مجيد