بَالِغًا مِنْ بَدَنِكَ مَا بَلَغَ .
« از آن اختصاصىترين چيزها و خصوصىترين كارهائى را كه متقرّبًا إلى الله انجام مىدهى ، و با آن كارها دينت و آئينت را براى خدا پاك و پاكيزه مىكنى بايد إقامهء فرائض خدا باشد ، كه آن فرائض اختصاص به خدا دارد ( به فرائض بايد خيلى أهمّيّت بدهى ، و بهترين كارها و بهترين أعمال قُربىِ تو بايستى عبادات خودت باشد ) . بنابراين ، از بدن خود در شب و روز براى خدا مايه بگذار ، و آنچه را بواسطهء أعمال مقرِّب به خداوند انجام ميدهى ، آنها را بطور وافى و كافى انجام بده ؛ عملت شكسته و كوتاه و سوراخ نباشد . بدنت را به خدا بده ، بَلَغَ ما بَلَغَ . ( هر چه بيشتر در محراب عبادت بايست و بگذار بدن خسته بشود ، پاهايت خواب برود ، مهمّ نيست . در روزهاى گرم تابستان روزه بگير بگذار فشار بر بدنت وارد شود ؛ اين كار را بكن ، چون عواقب ، بسيار وخيم است . خيال نكنى اكنون كه من ترا ولىّ خود قرار دادم و به عنوان ولايت به مصر فرستادم ، تو به روى آنجا و بگوئى : من نائب أمير المؤمنين هستم و بايد به كارهاى مردم مراجعه كنم ، و توجّه به نفس و مراقبه ديگر بس است ؛ بايد اينك دو اسبه و چهار نعله به امور اجتماعى و إصلاحات دست زد ! تا به حال كه عبادت كرديم كفايت مىكند ) . »
وَ إيَّاكَ وَ الإعْجَابَ بِنَفْسِكَ وَ الثِّقَةَ بِمَا يُعْجِبُكَ مِنْهَا وَ حُبَّ الإطْرَآء ! فَإنَّ ذَلِكَ مِنْ أَوْثَقِ فُرَصِ الشَّيْطَانِ فِى نَفْسِهِ لِيَمْحَقَ مَا يَكُونُ مِنْ إحْسَانِ الْمُحْسِنِينَ .
« مبادا خودپسندى و إعجاب به نفس تو را بربايد و به آنچه به نفس خود مُعجِب شدى ، وثوق و اعتماد پيدا كنى ! و دوست داشته باشى كه مردم از تو تعريف و تمجيد كنند ، و كارهاى تو را مورد مدح و تحسين قرار بدهند ! اين از دستاويزترين دست آويزها و فرصتهاى شيطان است كه بواسطهء اين درد ، إنسان را از پاى در آورد و إحسان محسنين را به كلّى نابود كند » .
فقيه حاكم شرع بايد با ذكر معاد پيوسته جلوى حدّت و شدّت نفس خود را بگيرد
امْلِكْ حَمِيَّةَ أَنْفِكَ وَ سَوْرَةَ حَدِّكَ وَ سَطْوَةَ يَدِكَ وَ غَرْبَ لِسَانِكَ ! وَ احْتَرِسْ