قَدْ كَلَّ لِسانى صِفَةُ الدّارِ بِتَجْريدْ * فى فَضْلِ صِفاتٍ وَ لَقَدْ طالَ بِتَحْميدْ
مِن مُقْلَةِ قَلْبى فَأَرَى نورَكَ تَوْحيدْ * چون در همه جا عكس رخ يار توان ديد
ديوانه منم من كه روم خانه به خانه
لا مَطْلَبَ إلّا وَ بِأَيْديكَ مُشَيَّدْ * لا مُفْضِلَ إلّا وَ بِنُعْماكَ مُقَيَّدْ
لا مُفْضِلَ إيّاكَ وَ لا غَيْرَكَ ذُو الْيَدْ * هر كس به زبانى صفت حمد تو گويد
بلبل به نوا خوانى و قمرى به ترانه
لا مَطْلَبَ لى غَيْرُكَ لا وَ الَّذى يوجِدْ * إنْ اتْهِمُ أوْ أُشِئمُ أوْ اعْرِقُ انْجِدْ
لِلْفَوْزِ إلَى وَصْلِكَ يا مَنْ هُوَ مُنْجِدْ * گه معتكف ديرم و گه ساكن مسجد
يعنى كه تو را مىطلبم خانه به خانه
« 1 »
و از جمله اين رباعى را ميخواندند :
أقُول زَيْدٌ وَ زَيْدٌ لَسْتُ أعْرِفُهُ * وَ إنَّما هُوَ قَوْلٌ أنتَ مَعْناهُ
وَ كَمْ ذَكَرْتُ حَديثاً لَا اكْتِراثَ بِهِ * حَتَّى يَجُرُّ إلَى ذِكْراكَ ذِكْراهُ « 2 »
و از جمله اين بيت را :
كَبُرَتْ هِمَّةُ عَبْدٍ طَمَعَتْ فِى أنْ يَرَاكا * أ وَ ما حَسْبُ لِعَيْنٍ أنْ تَرَى مَنْ قَدْ رَآكا « 3 »
هامش
( 1 ) از جمله ابيات مخمّسى است در استقبال غزل منسوب به هلالى يا خيالى كه شيخ بهاء الدّين عاملى نيز در اشعار مشهورهء خود به استقبال آن رفته است . ( م )
( 2 ) « من كلمهء زَيْد را بر زبان مىآورم ، درحالىكه من هيچگاه زيد را نشناختهام ؛ و اين كلمه گفتارى است كه تو معنى و مفهوم و مراد از آن هستى !
و چه بسيار مطالب و حكاياتى را ذكر كردهام كه ابداً بدانها اعتنا نداشتهام ؛ و منظور و مقصودم از ذكر آنها اين بوده است كه ذكر آنها مرا به ذكر تو بكشاند و منجرّ به گفتگو و سخن از تو گردد . »
( 3 ) « بزرگ است همّت و توانائى بندهاى كه طمع در آن بندد كه تو را ببيند ! آيا اين مقدار براى ديدگان بنده كفايت نمىكند كه ببيند كسى را كه وى تو را ديده است ؟ ! »