أبى جعفرٍ الثّانى عليه السّلام ، ص 322 و 323 آورديم .
و در « كافى » اين روايت را از علىّ بن ابراهيم از پدرش و علىّ بن محمّد القاسانى جميعاً از زكريّا بن يحيى الصّيرفىّ روايت مىكند .
پس در اين صورت آيا امامى كه براى معرّفى فرزند خود به برادران و أعمامش كه نزديكترين افراد به او هستند مجبور به گريه مىشود و دلش مىشكند ، و به قول قيافه شناسان كه خود بدان راضى نيست ، و اين عمل را رسول خدا منع فرموده است تن در ميدهد ، آيا غريب نيست ! ؟
يكى ديگر از جهات غربت حضرت ، مخفى ماندن حقائق توحيدى در روايات منقوله از آن حضرت است
و يكى ديگر از جهات غربت امام رضا عليه السّلام آنست كه : مطالبى بس نفيس و عالى در باب معرفت و توحيد ذات مقدّس تعالى بيان فرموده است كه در « عيون أخبار الرّضا » و سائر كتب مسطور است ، و روى اين روايات بايد بحثها و دقّتها شود و در حوزههاى علميّه ، مدارسى براى تحليل و تجزيه و تفهيم اين معانى بوجود آيد ؛ ولى مع الاسف هيچ بحثى نشده ، و حقائق اين معانى در بوتهء خفاء مانده ، و مستور از أفهام طلّاب است . و اين غربت از همهء مراتب غربتِ گذشته شديدتر است . صلوات الله عليه .
خبر يزيد بن سَليط از امام صادق و موسى بن جعفر در شأن امام رضا عليهم السّلام
و امّا مسألهء ثانيه : علّت اشتهار حضرت به
« غَوْث هَذِهِ الْامّةِ وَ غِياثُها »
در « عيون أخبار الرّضا » فى بابِ النّصّ علَى إمامتِه آورده است :
حَدَّثَنَا أَبِى ، وَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْوَلِيدِ ، وَ مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَى بْنِ الْمُتَوَكِّلِ ، وَ أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى الْعَطَّارِ ، وَ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِىٍّ مَاجِيلَوَيْهِ ؛ قَالُوا :
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى الْعَطَّارِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ يَحْيَى بْنِ عِمْرَانَ الاشْعَرِىِّ عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ مُحَمَّدٍ الشَّامِىِّ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُوسَى