أبو الحسن الرّضا عليه السّلام در ميان طائفهء بنى زُرَيق ايستادند ، و درحالىكه صداى خود را بلند نموده بودند به من گفتند : اى احمد ! گفتم : لبّيك ! فرمود : چون رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم رحلت نمودند ، مردم براى خاموش كردن نور خدا كوشيدند ؛ امّا خداوند إبا نمود مگر از اينكه نور خود را تمام كند به أمير المؤمنين عليه السّلام . و چون أبو الحسن موسى بن جعفر عليهما السّلام وفات نمود ، علىّ بن أبى حمزه در خاموش كردن نور خدا كوشيد ، امّا خداوند إبا نمود مگر اينكه نور خود را تمام كند .
اهل حقّ چنانند كه : اگر يكى بر آنان وارد شود و به جمعيّتشان افزوده گردد خوشحال مىشوند ، و اگر يكى از ميانشان خارج شود و از جمعيّتشان كم گردد جزع و فزع نمىكنند ؛ چرا كه ايشان امرشان بر يقين استوار است . و اهل باطل چنانند كه : اگر يكى بر آنان افزوده شود خوشحال مىگردند ، و اگر يكى از ميانشان خارج شود جزع و فزع مىكنند ؛ چرا كه ايشان امرشان بر شكّ و ترديد سوار است . خداوند جلّ جلاله ميگويد :
فَمُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ
. ( ايمان بر دو گونه است : مستقرّ و مُستَودع . )
حضرت رضا فرمود : حضرت صادق عليه السّلام فرمود : معنى مستقرّ ، ثابت و پابرجاست ؛ و معنى مستودع ، عاريه و بدون بنيان . »
وَ مِنْهَا مَا رَوَاهُ عَنْ عَلِىِّ بْنِ مُحَمَّدٍ قَالَ : حَدَّثَنِى مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جُمْهُورٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ الْفَضْلِ عَنْ يُونُسَ ابْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ : مَاتَ أَبُو الْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ وَ لَيْسَ مِنْ قُوَّامِهِ أَحَدٌ إلَّا وَ عِنْدَهُ الْمَالُ الْكَثِيرُ ، وَ كَانَ ذَلِكَ سَبَبَ وَقْفِهِمْ وَ جُحُودِهِمْ مَوْتَهُ . وَ كَانَ عِنْدَ عَلِىِّ بْنِ أَبِى حَمْزَةَ ثَلَاثُونَ أَلْفَ دِينَارٍ . )
« و روايت است از علىّ بن محمّد كه گفت : حديث كرد براى من محمّد ابن احمد از احمد بن حسين از محمّد بن جمهور از أحمد بن فضل از يونس بن