است . چه راستى امر كه نيستى خود باشد و محلّ سكون صادق كه وجود محض باشد در اين وقت به دست آيد . و نظر به اينكه هنوز مجاهدهء عظمى محقّق نشده و آثار وجود خود باقى است ، و اضمحلال آن در نظر سالك به مجاهده موقوف است پس هنوز بالمرّه از سطوت تازيانهء قهر ايمن نشده و به اين جهت در مضمار اين دو اسم بزرگ جاى دارد . « 1 »
هامش
زده و آن آثار و لو بقاياى خفيّهء او را نابود ساخت و در اين وقت معنى عبوديّت ذاتى و حقيقى براى او متحقق مىگردد و جملهء فادخلى في عبادى دلالت بر همين جهاد اعظم - كه غاية القصواى درجهء عبوديّت است - مىنمايد . و بعد از اين بايد اين ميز عبوديّت كه در او شائبهء اثنينيّت است نيز از بين برود و به واسطهء فناء مطلق در ذات الهى در عالم لاهوت كه همان عالم مخلصين است ، و او را جنّة الذات گويند وارد شود . و جملهء و ادخلى جنّتى بعد از فادخلى في عبادى دلالت بر آن مىكند .
بنا بر اين بعد از دخول در جنّة الذّات سير عوالم دوازدهگانه تمام مىشود . و اين « سير الى الله » بود .
و بايد دانست كه در تمام قرآن كريم ، فقط در اين مورد خداوند جنّت را به خود نسبت داده و« جَنَّتِي »فرموده است . و اين از اقسام جنّات هشتگانه عاليترين و بالاترين جنّت است كه او را جنّة الذات گويند .
( 1 ) - يعنى چون سالك به عالم ايمان اعظم كه محلّ صدق است برسد باز چون هنوز جهاد اعظم ننموده و به كلّى آثار وجود خود را نفى نكرده است در مضمار دو اسم بزرگ يعنى اسم مليك كه به معناى سلطان و شاه است و اسم مقتدر كه به معناى تواناست ، خواهد بود .
و به عبارت ديگر خود را در تحت سيطره و قهر سلطان توانا خواهد يافت و بايد با توسّل به اين مليك مقتدر جهاد كند تا از بقاياى آثار وجود خود به كلّى بيرون برود . در آن وقت از تحت اين دو اسم خارج و در تحت اسم أحياء عند ربّهم داخل مىگردد .