السَّادِسِ مِنَ النَّارِ .
وَ مِنَ الْعُلَمَاءِ مَنْ يَتَّخِذُ عِلْمَهُ مُرُوءَةً وَ عَقْلًا ، فَذَاكَ فِى الدَّرْكِ السَّابِعِ مِنَ النَّارِ . « 1 »
« بعضى از علماء هستند كه دوست دارند پيوسته علمشان را در سينهء خود خزانه كنند و كسى از آنها ياد نگيرد و تعلّم نكند ؛ آنها در طبقهء اوّل از آتش مىباشند .
و بعضى از علماء هستند كه چون به آنها نصيحتى و پندى داده شود به دماغشان بر مىخورد ، و چون خود آنها نصيحتى و پندى دهند با شدّت عمل مىكنند ؛ آنان در طبقهء دوّم از آتش مىباشند .
و بعضى از علماء نظرشان اينست كه علوم خود را در نزد صاحبان ثروت و اعتبار و شرف مصرف كنند ، و براى مساكين و بيچارگان موقعيّتى قائل نيستند ؛ آنها در طبقهء سوّم از آتش مىباشند .
و بعضى از علماء در منهاج و رويّهء خود همچون حكّام جائر و سلاطين جابر عمل مىكنند ، و چون كسى مختصر ايرادى در گفتارشان بنمايد و يا مختصر كوتاهى در انجام اوامرشان بكند خشمناك مىگردند ؛ آنها در طبقهء چهارم از جهنّم مىباشند .
و بعضى از علماء پيوسته احاديث يهود و نصارى را ياد مىگيرند تا آنكه علم خود را فراوان و زياد گردانند ، و گفتار و تدريسشان را رونق دهند ؛ آنها در طبقهء پنجم از جهنّم مىباشند .
هامش
( 1 ) « خصال » طبع سنگى ، ج 2 ، ص 7 و 8 ؛ و از طبع حروفى ، ص 352 و 353