نفوس خود را در دنيا به زيان باختهاند ، و در آتش دوزخ جاودانند . آتش چهرههاى آنان را مىسوزاند ، و آنان در آتش با سيماى عَبوس و درهم كشيده و چَردهشده و دندانهاى پيدا شده مىباشند . ( به آنها خطاب مىشود كه : ) آيا چنين نبود كه آيات ما بر شما تلاوت مىشد ، و شما آن آيات را تكذيب مىكرديد ؟ ! مىگويند كه : اى پروردگار ما ! شقاوت نفوس ما بر ما غلبه كرد ، و ما از گمراهشدگان بوديم . پروردگارا ! ما را از اين آتش بيرون بياور ! و چنانچه ما به همان أعمال زشت بازگشتيم در اين صورت از ستمكاران مىباشيم .
خداوند مىگويد : ساكت شويد و چون خفهشدگان دم نزنيد در ميان آتش و هيچ با من سخن نگوئيد ! جمعى از بندگان من مىگفتند : بار پروردگارا ما ايمان آورديم ، پس ما را بيامرز و رحمتت را بر ما بفرست ، و تو بهترين رحم كنندگان و رحمتآوران هستى ؛ و شما آنان را به مسخره گرفتيد تا به جائى كه آنان موجب فراموشى ياد شما از من شدند ، و شما بوديد كه به آنها مىخنديديد . من امروز به واسطهء تحمّل و استقامت آنان به آنها پاداش مىدهم ، و آنانند رستگاران . »
در اين آيات مىبينيم كه جهنّمىها علّت تكذيب آيات خدا را ، شقاوت نفوس و غلبهء انتخاب زشتى بر نيروى خوبى و انتخاب امر نيك قرار مىدهند .
تحقّق و ثبوت كلمهء إلهيّه بر جهنّميان
و نيز در بسيارى از آيات مىبينيم كه علّت دخول جهنّميان را در آتش دوزخ ، تحقّق و ثبوت و وجوب كلمهء الهيّه قرار مىدهد ،