رَحْمَتِكَ ، وَ أَقِلْنِى عَثَرَاتِى بِحُسْنِ إقَالَتِكَ ، وَ لَا تَخْذُلْنِى ؛ يَا خَيْرَ الْمُجِيرِينَ !
إِنَّكَ تَقِى الْكَرِيهَةَ ، وَ تُعْطِى الْحَسَنَةَ ، وَ تَفْعَلُ مَا تُرِيدُ ، وَ أَنْتَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ - الدُّعاءَ . « 1 »
« بار پروردگارا ! من پناه مىبرم به تو از آتشى كه تو غلظت و سنگينى نموده اى به سبب آن بر كسى كه معصيت تو را كرده است ، و تهديد فرموده اى به سبب آن كسى را كه از راه رضا و خشنودى تو بازگشته است . و از آتشى كه نورش ظلمت است ، و آسانش دردناك است ، و دورش نزديك است . و از آتشى كه پاره اى از آن را پارهء ديگر بخورند ، و برخى از آن بر برخى ديگر حمله ور شوند . و از آتشى كه استخوانها را پوسانيده و خاكستر كند ، و به ساكنانش از آب حميم و داغ بياشاماند !
و از آتشى كه رحمت و شفقت نمىآورد بر كسى كه بسوى او تضرّع و زارى كند ، و رحم نمىكند بر كسى كه از او طلب عطوفت و مهربانى نمايد ، و قدرت ندارد بر كسى كه نسبت به او خشوع و فروتنى نموده است و فرمان او را برده است تخفيف دهد ! آتشى كه با ساكنانش به گرمترين درجهء حرارتى كه دارد ( از عذابهاى دردآورنده كه براى عبرت ديگران به كار برند و از شدائد و سختىها بهرهء كافى داشته باشد ) برخورد و تلاقى كند !
و پناه مىبرم به تو از عقربهاى جهنّم كه دهانهاى خود را
هامش
( 1 ) دعاى سى و دوّم از « صحيفهء سجّاديّه »