أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ .
« 1 » و در حديث قدسى آمده است كه : أَنَا جَلِيسُ مَنْ ذَكَرَنِى . « 2 » و شايد در همين زمينه باشد روايتى كه سيّد ابن طاووس ( ره ) در « فلاح السّائل » از صفّار از محمّد بن عيسى از ابن اسباط از مردى از صفوان جمّال روايت كرده است كه : قَالَ أَبُو عَبْدِ اللهِ عَلَيهِ السَّلَامُ : إذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيامَةِ نَظَرَ رِضْوَانٌ خَازِنُ الْجَنَّةِ إلَى قَوْمٍ لَمْ يَمُرُّوا بِهِ فَيَقُولُ : مَنْ أَنْتُمْ ؟ وَ مِنْ أَيْنَ دَخَلْتُمْ ؟ ! قَالَ : يَقُولُونَ : إيَّاكَ عَنَّا ! فَإنَّا قَوْمٌ عَبَدْنَا اللهَ سِرًّا فَأَدْخَلَنَا اللهُ سِرًّا . « 3 »
« حضرت صادق عليه السّلام فرمودند : چون روز قيامت شود ، رضوان خازن بهشت نظر مىكند به عدّه اى كه در بهشت هستند ولى در موقع آمدن ، آنها را نديده است . ميگويد : شما چه كسانى هستيد ؟ ! و از كجا وارد شديد ؟ ! آنها ميگويند : دست از ما بردار ! ما گروهى هستيم كه خدا را سرّاً عبادت كرديم ، و بنابراين خدا هم ما را سرّاً وارد بهشت نمود . »
هامش
( 1 ) ذيل آيه 28 ، از سورهء 13 : الرّعد
( 2 ) « اصول كافى » ج 2 ، ص 496
( 3 ) « بحار الانوار » طبع حروفى ، ج 8 ، ص 146