ناميدن و يا يهودى و نصرانى و صابئى خواندن ، ملاك نَجاح و رستگارى نيست .
فلهذا با آنكه مؤمنان را ذكر كرده است ، تكرار مىفرمايد :
مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ
، يعنى ايمان واقعى و حقيقى . و بنابراين مجرّد گرايش به گروهى پيدا كردن ، و خود را از اهل ملّت و نِحلتى دانستن و به نام مخصوصى ناميده شدن ، موجب عاقبت به خيرى و رستگارى نمىشود ؛ بلكه ايمان حقيقى به خدا و روز بازپسين و كردار نيكو لازم است .
و بر اين اصل ، نفرموده است : مَن ءَامَنَ مِنْهُمْ بِاللهِ وَ الْيَوْمِ الآخِرِ كه ضمير « مِنْهُمْ » را به اسماء سابقه ارجاع دهد ، و الّا همان توهّم مىآمد ؛ و فرموده است :
مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ
تا جملهء سابق را قطع كند ، و با جملهء مُستأنفه اى بيان يك حقيقت و واقعيّتى را بنمايد .
و معلوم است كه مؤمنان نيز نبايد به نام ايمان اكتفا كنند ، و بايد دنبال ايمان واقعى بروند ، و الّا زيانكار مىباشند .
و هر فرد از افراد انسان - بدون استثناء - ايمان به خدا و روز قيامت داشته باشد و ايمانش واقعى باشد و كارش نيكو باشد ، رستگار است . و از جملهء أعمال نيكو ، تفحّص و تجسّس از حقيقت اديان و ايمان به رسول الله است ، كه در اين صورت بر فرض وصول ، مؤمن و مسلمان واقعى شده ، و بر فرض عدم وصول جزء مستضعفان و يا ملحق به آنها محسوب و مورد رحمت خدا واقع مىشوند .