است ؛ همچنان كه ايمان ، به معناى خصوص ايمان به خدا و به رسول الله است ، نه مطلق ايمان .
بهشت محلّ « مسلمان » و « مؤمن » است
و بنابراين ، تمام آيات بسيارى كه در قرآن مجيد است ، و بهشت را از آنِ ايمانآورندگان و أعمال نيكو بجاآورندگان ميداند ، مانند آيه سورهء بقره :
وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيها خالِدُونَ .
« 1 »
« بدرستى كه آنان كه ايمان آوردهاند ، و اعمال صالحه انجام دادهاند ، ايشانند فقط اهل بهشت كه در آن جاودانه زيست مىكنند . »
و مانند آيه سورهء مؤمن :
وَ مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ يُرْزَقُونَ فِيها بِغَيْرِ حِسابٍ .
« 2 »
« و كسى كه عمل نيكو بجاى آرد ، خواه مرد باشد و خواه زن ، و او مؤمن باشد ؛ پس اين جماعت داخل بهشت مىشوند ، و در آنجا بدون حساب روزى ميخورند . »
تمام اين آيات با كثرت آنها ، راجع به خصوص مسلمانان و مؤمنان است . چون متبادر از لفظ « مؤمن » در عرف اسلام و مسلمين صدر اسلام ، خصوص ايمانآورندگان به رسول الله و به قرآن كريم است .
و همچنان كه در سورهء محمّد صلّى الله و آله و سلّم فرمايد
هامش
( 1 ) : آيه 82 ، از سورهء 2 : البقرة
( 2 ) قسمتى از آيه 40 ، از سورهء 40 : المؤمن