يَوْمَ لا يُغْنِي مَوْلًى عَنْ مَوْلًى شَيْئاً وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ * إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللَّهُ
. « 1 »
« روزى است روز رستاخيز كه هيچ دوستى و صاحب ارتباطى نمىتواند دوست و صاحب ارتباط با خود را بى نياز كند ، به هيچوجه من الوجوه . و مردم به هيچوجه مورد نصرت و يارى واقع نمىشوند ، مگر آن كسى كه مورد رحمت خدا قرار گيرد . »
و اين رحمت استثناء شده ، همان اذن و اجازه اى است كه در آيات ديگر استثناء شده است . و بدين جهت به دست مىآيد كه آنچه را كه ما شفاعت مىناميم به رحمت قائم است ، و حقيقت اذن رحمت است و موجب شفاعت .
و اين معنى را ميتوان اجمالًا از اين آيه فهميد :
وَ رَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ فَسَأَكْتُبُها لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ
.
الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الْأُمِّيَّ
« 2 »
چون آن رحمت خاصّه كه براى متّقيان است داراى مزيّتى بخصوصه است و شايد همان فناء باشد .
و از طرف ديگر داريم :
وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ
« 3 » .
« و اى پيغمبر ما نفرستاديم تو را مگر رحمت براى تمام عالميان . »
هامش
( 1 ) آيه 41 و صدر آيه 42 ، از سورهء 44 : الدّخان
( 2 ) قسمتى از آيه 156 و صدر آيه 157 ، از سورهء 7 : الاعراف
( 3 ) آيه 107 ، از سورهء 21 : الانبياء