سعادت بزرگ . »
موقف سؤال از پيغمبر و امامان :
در تفسير « علىّ بن إبراهيم قمّى » در ذيل اين آيه مباركه ، روايت كرده است ، از پدرش : إبراهيم ، از حسن بن محبوب از محمّد بن نعمان از ضُرَيس از حضرت أبو جعفر محمّد الباقر عليه السّلام در گفتار خداوند تعالى :
هذا يَوْمُ يَنْفَعُ الصَّادِقِينَ صِدْقُهُمْ
كه چون روز قيامت بر پا گردد ، و مردم براى حساب محشور شوند ، آنها از هر يك از مراحل خوفناك روز قيامت عبور و مرور مىنمايند ؛ و به عَرَصات قيامت نمىرسند مگر آنكه متحمّل مشقّت و تعب شديدى ميشوند ؛ و بالاخره چون به عرصه « 1 » رسيدند در آنجا متوقّف ميشوند و خداوند جبّار كه بر عرش خود است بر آنها اشراف مىكند .
پس اوّل كسى كه خوانده مىشود - به ندائى كه جميع خلائق آن را ميشنوند - صدائى است به نام مُحمّدُ بنُ عبد اللهِ النَّبِىُّ القُرَشَىُّ العَربىّ . آن حضرت پيش مىآيد تا اينكه در طرف راست عرش خدا مىايستد .
و پس از آن دوست و صاحب شما را صدا ميزنند ؛ پس علىّ عليه السّلام جلو مىآيد تا در جانب چپ رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم مىايستد . و سپس امّت محمّد را صدا ميزنند ، پس آنها در طرف چپ علىّ
هامش
( 1 ) عَرَصَه ، زمين هموارى را گويند كه در آن بنائى نيست ، و عَرَصات جمع عرصه است . و در اينجا مراد ، آن زمين پهناور در موقف قيامت و حضور عند الله براى سؤال و حساب است .