در روايات وارد است كه تعبير موازين به صيغه جمع ، به اعتبار تعدّد انواع اعمال و اصناف كردار انسان است ؛ و گرنه حقّ ، ميزان واحد است ؛ و حقّ ، واحد است ؛ و ميزان ، واحد است .
و ديگر آنكه در اين آيه شريفه ، فقط ميزان عمل رستگاران سنگين است ؛ و امّا بدكاران و زيانكاران ميزان عملشان سبك است ؛ نه اينكه تمام افراد بشر در ميزان عملشان سنگينى به درجات و مراتب مختلف بوده باشد ؛ حال بايد ديد كه اين ميزان عمل چگونه است ؟
آيا يك ترازو مىآورند و اعمال خوب را در يك كفّه ميريزند ؛ و اعمال بد را در كفّه ديگر ؛ و آن كسى كه اعمال خوبش سنگينتر است سعادتمند ؛ و آن كسى كه اعمال بدش سنگينتر است او زيانكار و خاسر و شقاوتمند است ؟ اگر اينطور بود بايد بفرمايد :
فمن ثقلت حسناته فأولئك هم المفلحون : من ثقلت سيئاته فأولئك الذين خسروا أنفسهم بما كانوا بآياتنا يظلمون .
« پس كسى كه نيكوئىهاى او بر بدىها و گناهانش غلبه كند و سنگينتر آيد ، ايشان رستگارانند ؛ و كسى كه زشتىها و بدىهاى او بر حسنات و خوبىهايش غلبه كند و سنگينتر آيد ، آنان زيانكارانند » .
با آنكه چنين نفرموده است ؛ نمىگويد : بهشتيان ميزان عمل خوبشان سنگين است ؛ و دوزخيان ميزان عمل بدشان سنگين است ؛ بلكه در اين آيه و آيات ديگر وارد است كه رستگاران ميزان عملشان سنگين است ؛ و ظالمان و زيانكاران ميزان عملشان سبك است ؛ گويا
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 119
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١١٩