مواهب خاصه خدا نسبت به عاملين به قرآن
و روايت مفصّلى را از كتاب كافى با سند متّصل خود از سعد خفّاف از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام راجع به شهادت و گفتگوى قرآن در محشر و عبور آن از برابر صفّ مسلمين و شهيدان برّ و بحر و انبياء و فرشتگان بيان كرديم كه هر يك از اين جماعات چون قرآن را به بهترين و نيكوترين وجهى ميديدند ، مىگفتند : ما اين مرد را مىشناسيم مگر آنكه چون جهادش عظيمتر و منزلت و مكانتش رفيعتر بوده است ، لذا در بهاء و جمال و نور از ما برتر آمده است .
و بعد خودش را در تحت عرش خداوند به رو به زمين مىافكند ، و خطاب مىشود به او كه هر چه ميخواهى بخواه كه برآورده است و شفاعت كن كه مورد قبول است . و در اين حال قرآن سر خود را بلند مىكند و با سيماى مردى رنگ پريده و متغيّر اللَون در مقابل شيعيان قرار ميگيرد ؛ و بالاخره در پيشگاه پروردگار نسبت به عاملين به قرآن تقاضاى زيادتى مىنمايد و خداوند براى عاملين به قرآن پنج موهبت خاصّ عنايت ميفرمايد .
و در پايان روايت ، سعد مىپرسد آيا قرآن هم تكلّم مىكند ؟ حضرت باقر عليه السّلام ميفرمايد : آرى قرآن هم تكلّم دارد ؛ و من سخن آن را به تو نشان مىدهم !
إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ لَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ ؛
نهى قرآن كلام قرآنست و فحشاء و منكر مردمانى هستند و ما ذكر الله هستيم و ما بزرگتريم .
مرحوم مجلسى رضوان الله عليه بعد از بيان اين روايت بحث مفصّلى مىكند دربارهء معناى اين حديث و بعداً بيانى دارد در تجسّم