ديگرى .
و به هر حال ،
أَ يَحْسَبُ الْإِنْسانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدىً
. « آيا انسان چنين گمان دارد كه يله و رها واگذار شده است ؟ » أمير المؤمنين عليه السّلام كه اين آيه را قرائت ميكردهاند ، تكرار مينمودهاند .
عواقب وخيم غفلت از نامه عمل
أمير المؤمنين عليه السّلام مىبيند و ميداند كه چه خبرها هست ؛ با آن چشم بصيرت مينگرد كه تمام موجودات عالم مُلكى در تحت قيمومت موجودات عالم ملكوتى است ، عالم جسم و طبع محكوم عالم روح است ؛ عالَم ظاهر محكوم عالَم باطن است ؛ عالم شهادت محكوم عالم غيب است ؛ بدن محكوم نفس است ؛ تمام جهان محكوم آن روح كلّى و ولايت كلّيّه است كه بر تمام موجودات سيطره دارد ؛ بنابراين اگر با اين خصوصيّات انسان خود را به غفلت زند ، فردا دچار حسرت و ندامت عميق خواهد شد ؛
و
يا حَسْرَتى عَلى ما فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ
او بلند مىشود ؛ ميگويد : من در پيشگاه پروردگار غفلت كردم ؛ من چنين مقامى را داشتم و خودم را نرساندم من به خدا خيانت كردم ؛ خدائى كه از هر جانب مراعات حال مرا كرد مرا به وجود آورد ؛ مرا به مقام رُشد رسانيد . ما به مقام كمال و علم و قدرت رسيديم و اين دنيا را با نگاه كوچك نگريستيم ؛ و به شهوات و غفلات خود را بازى داديم تا عمر به سر آمد و از اين عالم حركت كرديم با دست خالى ؛ اينجا موقف ندامت است .
أمير المؤمنين عليه السّلام امام ماست ؛ معناى امام اينست كه او جلودار است و ما به دنبال ، لازمهء امامت اينست كه مأموم طبق حركات و سكنات