هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اهْتَدى
. « 1 »
« پس اى رسول ما ! إعراض كن و روى گردان از آن كسى كه از ياد ما و ذكر ما روى گردانيده است ، و غير از زندگانى دنيوى را اراده نكرده و مقصد و مقصود خود قرار نداده است ؛ نهايت درجهء بلوغ اينان همين است .
حقّاً پروردگار تو داناتر است به آن كسى كه از پيمودن راه خدا منحرف ميگردد و گم مىشود ؛ و به آن كسى كه هدايت يافته و در راه خدا در حركت است . »
بارى ، آيات قرآنيّه اتّفاق دارند بر لزوم علم و يقين ، و عدم جواز پيروى از پندار و گمان چه در ناحيهء عقيده و چه در ناحيهء افكار و انديشهها و چه در ناحيهء كردار و عمل .
منكرين معاد در تمام آيات انفسيّه و آفاقيّه با نظر سطحى عبور مىكنند
مادّيّون و دهريّون دليلى بر عدم امكان ذاتى يا عدم امكان وقوعى و يا عدم وقوع عالم قيامت ندارند . و آلت دست آنها در كتب و مباحثات غير از استبعاد و درهم بافتن مطالب شعريّه و خطابيّه چيزى نيست . و بطور كلّى آنها در تمام اين آيات أنفسيّه و آفاقيّهء الهيّه كه آسمان و زمين را پر كرده است ، با نظر سطحى عبور نموده و درس عبرت نمىگيرند و تفكّر نمىكنند ؛ و اين آيات عريض و طويل كه همه جا را فرا گرفته است براى آنان جز آلت بازى و مَلعبهاى بيش نيست .
وَ كَأَيِّنْ مِنْ آيَةٍ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْها وَ هُمْ
هامش
( 1 ) آيه 29 و 30 ، از سورهء 53 : النّجم