ديگر قسمت مىكنند ) ؛ كه آنچه به شما وعده داده شده است ، و يا آنچه شما را از آن بيم دادهاند ، هر آينه صادق و درست و صحيح است ؛ و هر آينه مكافات و پاداش ، امر لازم و واقع شدنى است . »
تفسير آيه : وَ الذَّارِياتِ ذَرْواً . . .
وَ إِنَّ الدِّينَ لَواقِعٌ
در « تفسير علىّ بن إبراهيم » از پدرش از ابن أبى عُمَير از جميل ابن دَرّاج از حضرت صادق عليه السّلام در تفسير اين آيات به همين نَهجى كه ذكر شد روايت مىكند . « 1 »
و نيز در تفسير « الدّرّ المَنثور » از عبد الرّزّاق و فاريابى و سعيد بن منصور و حارث بن أبى اسامه و ابن جَرير و ابن مُنذر و ابن أبى حاتِم و ابن أنبارى در « مصاحف » و از حاكم در « مستدرك » با تصحيح آن و از بيهقى در « شعب ايمان » نقل كرده است كه همگى از علىّ بن أبى طالب به همين نهج از تفسيرى كه ذكر شد تخريج كردهاند . « 2 »
و فخر رازى در تفسيرش گفته است كه : « أقرب آنست كه بگوئيم اين چهار صفت ، صفات باد بوده باشد . يعنى سوگند به بادهائى كه ابرها را ايجاد مىكند و در آسمان منتشر مىكند . و پس سوگند به بادهائى كه ابرهائى را كه حامل سنگينى آب هستند و رودخانه و سيلهاى عظيم را جارى مىكنند و بعضى از آنها سنگينتر از كوهها هستند ، حمل مىكند . پس سوگند به بادهائى كه ابرها را بعد از حمل به حركت در مىآورد . و پس سوگند به بادهائى كه بارانها را بر أقطار
هامش
( 1 ) « تفسير قمّى » طبع سنگى ، ص 646
( 2 ) الدّرّ المنثور ج 6 ص 111