تخطي إلى المحتوى الرئيسي

معاد شناسى (فارسى) — صفحة 164

مساهمون:

ص١٦٤
ساعت يعنى چه ؟ يعنى چون به عالم قيامت وارد ميشوند و احاطهء آن عالم را بر برزخ و دنيا مىبينند ، چنان مشاهده مىكنند كه از شدّت ارتباط و اتّصال عوالم به يكديگر كه در حقيقت يك عالم واحدى بيش نيست ، درنگ آنها در دنيا و برزخ يك ساعت بيشتر نبوده است . قرب عوالم را در آنجا به خوبى حسّ مىكنند .
يَسْئَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْساها * فِيمَ أَنْتَ مِنْ ذِكْراها * إِلى رَبِّكَ مُنْتَهاها * إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشاها * كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَها لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحاها
. « 1 » « اى پيامبر ! از تو سؤال مىكنند از تعيين ساعت و موقعى كه ميخواهد قيامت بر پا شود ، كه تحقّق و وقوعش چه موقع است ؟ اى پيغمبر ما ! به ساعت قيامت چه‌كار دارى ؟ انتهاى ساعت بسوى پروردگار تو است ! و به تحقيق كه تو براى ترسانيدن و بيم دادن و برحذر داشتن افرادى آمده‌اى كه از قيام قيامت در خوف و خشيت هستند . و چون در قيامت آيند و آن مناظر را مشاهده كنند ، مثل آنكه يك شب يا يك روز بيشتر توقّف نكرده‌اند . » آن‌قدر آن عالم را به اين عالم پيوسته و چسبيده و نزديك مىبينند .
كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ ما يُوعَدُونَ لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا ساعَةً مِنْ نَهارٍ
. « 2 » « مثل آنكه افراد انسان در روزى كه مىبينند آنچه را كه آنها را از
هامش
( 1 ) آيات 42 تا 46 ، از سورهء 79 : النّازعات ( 2 ) قسمتى از آيه 35 ، از سورهء 46 : الاحقاف
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 164 | السيد محمد حسين الطهراني