مؤمنين و أحياناً كافرين نيز اهل خود را زيارت مىكنند .
امّا آيا زندهها هم به زيارت مردگان ميروند ؟ . آرى
فوائد زيارت اهل قبور و زمان آن
در « أمالى » شيخ طوسى با سند متّصل خود روايت مىكند از عبدالله بن سليمان از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام :
قَالَ : سَأَلْتُهُ عَنْ زِيَارَةِ الْقُبُورِ .
قَالَ : إذَا كَانَ يَوْمُ الْجُمُعَةِ فَزُرْهُمْ ، فَإنَّهُ مَنْ كَانَ مِنْهُمْ فِى ضَيْقٍ وُسِّعَ عَلَيْهِ مَا بَيْنَ طُلُوعِ الْفَجْرِ إلَى طُلُوعِ الشَّمْسِ ؛ يَعْلَمُونَ بِمَنْ أَتَاهُمْ فِى كُلِّ يَوْمٍ ، فَإذَا طَلَعَتِ الشَّمْسُ كَانُوا سُدًى .
قُلْتُ : فَيَعْلَمُونَ بِمَنْ أَتَاهُمْ فَيَفْرَحُونَ بِهِ ؟
قَالَ : نَعَمْ ، وَ يَسْتَوْحِشُونَ لَهُ إذَا انْصَرَفَ عَنْهُمْ . « 1 »
« ميگويد : از حضرت باقر عليه السّلام درباره زيارت اهل قبور پرسش كردم .
فرمود : چون روز جمعه باشد آنانرا زيارت كن ؛ چون هر كس از آنان در ضيق و تنگى باشد در بين طلوع صبح صادق و طلوع آفتاب گشايش مىيابد ، و لذا در اين موقع در هر روز ، از كسى كه به زيارت او رفته باشد ، علم و اطّلاع پيدا مىكند ، و ليكن چون آفتاب طلوع كند آنها يَله و رها ميشوند و ديگر قادر بر جهت گيرى در امور دنيا و زيارت اهل خود نيستند .
عرض كردم : آيا آنها از افرادى كه به زيارت قبور آنها ميروند علم پيدا مىكنند و خوشحال ميشوند ؟
هامش
( 1 ) « بحار الانوار » ج 6 ، ص 256