حسب مقدار عمل خود مىتوانند آنان را ملاقات و زيارت كنند . »
و در « كافى » با سند خود از أبو بصير روايت كرده كه حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام فرمودند :
مَا مِنْ مُؤْمِنٍ وَ لَا كَافِرٍ إلَّا وَ هُوَ يَأْتِى أَهْلَهُ عِنْدَ زَوَالِ الشَّمْسِ ، فَإذَا رَأَى أَهْلَهُ يَعْمَلُونَ بِالصَّالِحَاتِ ، حَمِدَ اللهَ عَلَى ذَلِكَ ؛ وَ إذَا رَأَى الْكَافِرُ أَهْلَهُ يَعْمَلُونَ بِالصَّالِحَاتِ ، كَانَتْ عَلَيْهِ حَسْرَةً . « 1 »
« هيچ روح مؤمن و كافرى نيست مگر آنكه در حين زوال شمس به ديدار اهل خود ميرود ، و اگر ديد كه اهلش به اعمال نيكو اشتغال دارند ، سپاس و حمد خداى را بر اين نعمت بجاى مىآورد .
و چون كافر ببيند كه اهل او بر اعمال نيك مشغولند ، براى او موجب حسرت و ندامت خواهد شد . »
و در « كافى » با سند خود از إسحق بن عمّار از حضرت أبا الحسن موسى بن جعفر عليهما السّلام روايت مىكند كه :
سَأَلْتُهُ عَنِ الْمَيِّتِ يَزُورُ أَهْلَهُ ؟ قَالَ : نَعَمْ . فَقُلْتُ : فِى كَمْ يَزُورُ ؟
قَالَ : فِى الْجُمُعَةِ وَ فِى الشَّهْرِ وَ فِى السَّنَةِ ؛ عَلَى قَدْرِ مَنْزِلَتِهِ .
فَقُلْتُ : فِى أَىِّ صُورَةٍ يَأْتِيهِمْ ؟ قَالَ : فِى صُورَةِ طَآئِرٍ لَطِيفٍ يَسْقُطُ عَلَى جُدُرِهِمْ وَ يُشْرِفُ عَلَيْهِمْ ؛ فَإنْ رَآهُمْ بِخَيْرٍ فَرِحَ ، وَ إنْ رَآهُمْ بِشَرٍّ وَ حَاجَةٍ حَزِنَ وَ اغْتَمَّ . « 2 »
« إسحق بن عمّار ميگويد : از حضرت أبى الحسنِ الاوّل راجع به
هامش
( 1 ) همان مصدر
( 2 ) « فروع كافى » طبع سنگى ، ج 1 ، ص 62